Գայանե Ղամբարյանը ժամանակակից հայկական ակադեմիական վոկալ արվեստի այն ներկայացուցիչներից է, որի ստեղծագործական ուղին միավորում է օպերային ավանդույթը, բարոկկո երաժշտության նրբազգաց մեկնաբանությունը և հայկական հոգևոր ու ժողովրդական երաժշտության հանդեպ խոր հետաքրքրությունը։
Ծնունդով Արմավիրի մարզից՝ նա վաղ տարիքից առնչվել է հայկական երգարվեստի ավանդույթներին, որոնք հետագայում կարևոր ազդեցություն են ունեցել նրա երաժշտական մտածողության ձևավորման վրա։
Երգչուհին կրթություն է ստացել Երևանի Կոմիտասի անվան պետական կոնսերվատորիայում՝ դասական վոկալի բաժնում, և դեռ ուսանողական տարիներից աչքի է ընկել իր ձայնային լայն հնարավորություններով, արտիստական զգայունությամբ ու բեմական կուլտուրայով։ Նրա մասնագիտական կայացման կարևոր փուլերից մեկը դարձել է համագործակցությունը «Տաղարան» հնագույն երաժշտության համույթի հետ, որի կազմում նա հանդես է գալիս որպես մեներգչուհի՝ ներկայացնելով ինչպես եվրոպական բարոկկոյի հեղինակների, այնպես էլ Կոմիտասի և հայկական երաժշտական ժառանգության տարբեր ոճերի ստեղծագործություններ։
Գայանե Ղամբարյանի երգացանկում առանձնահատուկ տեղ ունեն Պուչինիի, Բելլինիի, Դոնիցետիի և Մոցարտի օպերային դերերգերը, որոնք նա ներկայացնում է արտահայտիչ, զգացմունքային և տեխնիկապես հավասարակշռված մեկնաբանությամբ։ Նրա մենահամերգային ծրագրերում հաճախ միավորվում են տարբեր դարաշրջանների և մշակույթների երաժշտական շերտեր՝ ստեղծելով ամբողջական գեղարվեստական միջավայր։
Երգչուհին հանդես է եկել մի շարք հեղինակային և թեմատիկ համերգներով, այդ թվում՝ Պուչինիին նվիրված «Grazie a Puccini» ծրագրով, ինչպես նաև բարոկկո երաժշտության երեկոներով, որտեղ կատարել է Հենդելի, Վիվալդիի և Փըրսելի ստեղծագործությունները։ Նրա կատարումներին բնորոշ են մեղեդային ճկունությունը, խոսքի հստակությունը և բեմական ներքին կուլտուրան։
Նրա կատարողական կենսագրության կարևոր դրվագներից է նաև միջազգային մրցույթների մասնակցությունը։ Երգչուհին հանդես է եկել արտերկրում անցկացվող վոկալ նախագծերում և համերգային ծրագրերում՝ ներկայացնելով հայկական կատարողական արվեստը միջազգային լսարանին։
Գայանե Ղամբարյանի արվեստի հիմքում դրված են ոչ միայն մասնագիտական բարձր պատրաստվածությունն ու երաժշտական ճաշակը, այլև երաժշտության հանդեպ խորը հոգևոր վերաբերմունքը։ Նրա համար երգը ոչ միայն բեմում ինքնաարտահայտվելու, այլ նաև ներքին հաղորդակցության և մշակութային հիշողության պահպանման ձև է, ինչի շնորհիվ նրա կատարումները լսարանի կողմից ընկալվում են որպես անկեղծ, հուզական և մտերմիկ երաժշտական խոսք։
