Արսեն Գրիգորյանը (ծնվ. 1968 թ., Սիրիա, Ղամիշլի) մանկուց սերտ կապ ուներ երգի ու երաժշտության հետ։ 1987-ին տեղափոխվել է Երևան, սովորել Կոմիտասի անվան պետական կոնսերվատորիայում, մասնագիտացել երգարվեստում։ Սկզբից ի վեր նա հետաքրքրվել է հայկական ավանդական երգի պահպանման ու տարածման խնդիրներով։ Այդ հետաքրքրությունը տարիների ընթացքում վերածվեց նախաձեռնության, որը 2014 թ.-ին ձևավորվեց որպես «Գութան» փառատոն։
«Գութան»-ը ստեղծվել է մեկ նպատակի համար՝ ավանդական երգն ու պարը դուրս բերել բեմի սահմաններից և դարձնել հանրային տոն։ Փառատոնը ամեն ամառ անցկացվում է Երևանի Կասկադում և իր շուրջն է համախմբում տարբեր մարզերից ու սփյուռքից եկած համույթներ։ Բեմում հանդես են գալիս ոչ միայն մասնագիտացված խմբեր, այլև համայնքային ու սիրողական կոլեկտիվներ, որոնք ներկայացնում են իրենց տարածաշրջանի երգի ու պարի ավանդույթները։
Արսեն Գրիգորյանի կազմակերպչական մոտեցումը պարզ է․ ստեղծել հարթակ, որտեղ հայ ազգային երաժշտությունը կհնչի բնական միջավայրում և կհասնի լայն լսարանին։ Փառատոնի ծրագրերը կառուցվում են նախապատրաստական փուլերով՝ հայտագրում, փորձեր, «նախաԳութան» ելույթներ։ Յուրաքանչյուր համույթ ստանում է հավասար ժամանակ բեմում հանդես գալու համար։ Նպատակը մեկն է՝ բոլոր խմբերը հանդես գան հավասար պայմաններում, իսկ հանդիսատեսը ստանա բազմակողմանի պատկեր։
«Գութան» փառատոնը տարիների ընթացքում դարձել է ճանաչելի ոչ միայն Հայաստանում, այլև նրա սահմաններից դուրս։ Այն համարվում է բաց հարթակ, որտեղ հանդիսատեսը չի սահմանափակվում միայն դիտողի դերում․ հաճախ մարդիկ միանում են ընդհանուր պարերին ու երգերին։ Այս մասնակցային մթնոլորտը դարձել է փառատոնի առանձնահատկություններից մեկը։
2025 թվականի փառատոնը նվիրված էր ժողովրդական երգիչ Հայրիկ Մուրադյանի ծննդյան 120-ամյակին։ Մասնակցեցին 21 ազգային երգի-պարի համույթներ Հայաստանից ու սփյուռքից։ Այդ խմբերը ներկայացրին տարբեր դպրոցներ և ավանդույթներ՝ ընդգծելով հայկական մշակույթի բազմազանությունը։ Փառատոնը մեկ անգամ ևս ապացուցեց, որ ավանդական երգն ու պարը կենդանի են, և դրանց շուրջ ձևավորվում է հետաքրքրված ու բազմահազար հանդիսատես։
Արսեն Գրիգորյանի ճանապարհը դեպի «Գութան» ցույց է տալիս, թե ինչպես կարող է մեկ արվեստագետի նախաձեռնությունը վերածվել մշակութային կարևոր հարթակի։ Նրա գործունեությունը միավորում է մասնագիտական աշխատանքը, կազմակերպչական փորձը և հասարակական հետաքրքրությունը։ Այսօր «Գութան»-ը ոչ միայն փառատոն է, այլև մշակութային երևույթ, որը հիշեցնում է ազգային ինքնության կարևոր բաղադրիչները և փոխանցում դրանք նոր սերունդներին։
