Մոնրեալից Հայաստան․ Մարիլին Քոսեյանի պատմությունը՝ ինքնության և արմատների վերագտնման մասին․ «Սփյուռքի ձայնը»

«Կանադայում մենք միշտ մրցակցության մեջ ենք՝ ով է ավելի հայ, ինչն ենք անում կամ չենք անում հայեցի։ Բայց երբ գալիս ենք Հայաստան, այդ լարվածությունն անհետանում է։ Այստեղ մենք պարզապես հայ ենք, ու դա բնական է»։

Այս տողերի հեղինակը Մարիլին Քոսեյանն է՝ մոնրեալաբնակ մարքեթոլոգ, ում համար Հայաստանը զբոսաշրջային ուղղությունից վերածվեց ինքնաճանաչման բանալու։ «Դեպի Հայք» ծրագրի շրջանակներում նրա անցած ճանապարհը՝ Վանաձորի խաղաղ փողոցներից մինչև Երևանի եռուզեռ, վառ ապացույցն է այն բանի, որ հայրենիքը ոչ թե քարտեզի վրա գծված տարածք է, այլ հոգու վիճակ։

Արևմտահայերենը՝ որպես կամուրջ, ոչ թե պատնեշ

Լինելով լիբանանահայ մոր և պոլսահայ հոր զավակ՝ Մարիլինը հարազատ է մնացել իր լեզվական արմատներին։ Հաճախ սփյուռքահայերը վախենում են լեզվական խոչընդոտից, սակայն Մարիլինի փորձը հակառակն է փաստում․ «Ինձ համար կարևոր էր չփոխել լեզուս։ Արևմտահայերենը մեր հարստությունն է։ Երբ խոսում էի Վանաձորում կամ Երևանում, մարդիկ ոչ միայն հասկանում էին, այլև ջերմանում էին այդ լեզվի հնչյուններից։ Լեզուն կամուրջ է, որը մեզ միավորում է՝ անկախ նրանից, թե որտեղից ենք գալիս»։

Մասնագիտական ներուժը՝ ի սպաս հայրենիքի

Մարիլինը Հայաստան չեկավ պարզապես ժամանակ անցկացնելու։ Նա իր հետ բերեց ժամանակակից աշխարհի ամենապահանջված գործիքներից մեկը՝ թվային մարքեթինգի իր հմտությունները։ Վանաձորի ՏՏ ոլորտից մինչև երևանյան սոցիալական ձեռնարկատիրություն՝ նա տեսավ հայաստանյան բիզնեսի թաքնված պոտենցիալը․ «Մեր փոքր ու միջին բիզնեսները մարքեթինգի մեծ կարիք ունեն։ Սփյուռքահայ երիտասարդները կարող են դառնալ այն շարժիչ ուժը, որը հայկական արտադրանքը կդարձնի աշխարհին հասանելի։ Ես տեսա, թե ինչպես կարելի է մեկ ամսում փոխել ընկերության տեսանելիությունը, ու դա ինձ ոգեշնչեց հետագայում անպայման վերադառնալ»։

9-ից 5-ը վազքի և մարդկային ջերմության բախումը

Խոսելով Կանադայի և Հայաստանի տարբերությունների մասին՝ երիտասարդ կամավորը նկատում է մի նուրբ շերտ, որը հաճախ վրիպում է աչքից։ Կանադայում կյանքը «9-ից 5-ը» աշխատանքային խիստ գրաֆիկն է, որտեղ մարդը հաճախ մեքենայի մասնիկ է դառնում։ Հայաստանում նա գտավ այն, ինչը կորած էր մետրոպոլիաներում՝ մարդուն. «Այստեղ մարդիկ ապրում են ոչ թե աշխատանքի համար, այլ աշխատում են ապրելու համար։ Այդ հանգստությունը, հարևանի հետ սուրճ խմելը, փողոցում անծանոթի ջերմ ժպիտը․ սրանք են այն արժեքները, որոնք ինձ ստիպում են զգալ, որ ես տանն եմ, նույնիսկ եթե այստեղ արյունակից ազգական չունեմ»։

Պատգամ Սփյուռքին․ «Հայաստանը քո մի մասնիկն է»

Հաղորդման ամենաազդեցիկ շեշտադրումը Մարիլինի հորդորն է բոլոր այն երիտասարդներին, ովքեր դեռ տատանվում են։ Ըստ նրա՝ Հայաստան գալը ոչ թե պարտք է, այլ նվեր սեփական անձին. «Դու կարող ես լինել 50 կամ 60 տարեկան, կարող ես լինել կիսով չափ հայ, բայց դու պետք է գաս։ Սա քո ինքնության այն մասնիկն է, որը դու չես գտնի ոչ Մոնրեալում, ոչ Փարիզում, ոչ Լոս Անջելեսում։ Այստեղ գալով՝ դու ոչ միայն օգնում ես Հայաստանին, այլև լրացնում ես քո ներսի դատարկությունը»։