«Աղանձը», «Օհանը» և «Ղռչին». պատմություններ լոռվա բարբառով. «Ասացողը» 

-Ա՛յ կնիկ, սիրտս աղանձ ա քաշըմ, մթիքա ցորեն ըղանձի ուտեմ։ 

-Քու տու՛նը շինվի, քշերվա կեսի՞ն…էս չախին որդի ես ցորեն ճարեմ։ 

-Խի՞, մեր ցորենը առթեն հատել ա՞…մեկելօրը չէ՞, մի տոպրակ բերի։ 

-Ասըմ էմ՝ կա ոչ, խոսացնիլ մի, թող մտիկա քնեմ…։ 

-Հե՛յ գիդի, մե՛րա, ականջդ կանչի: Բա նեղ օրը գա, դրանը չոքի, կնիկը զապաս մի բան չունենա՞…»։