Տարվա ընթացքում վարկանիշային բազմաթիվ աղյուսակներ հրապարակվեցին, աշխարհի պետությունները դասակարգվեցին ըստ տարբեր՝ լուրջ ու կարևոր չափորոշիչների՝ բիզնես միջավայր, մրցունակություն, կոռուպցիա, ազատություններ: Այս լուրջ սանդղակներին զուգահետ հրապարակվեցին նաև այլ, ավելի մարդկային դասակարգումներ: Օրինակ՝ ներկայացվեց «աշխարհի երջանկության քարտեզը» ու հայտնի դարձան այս տարվա ամենաերջանիկ պետությունները: Հայաստանը դրանց ցանկում չէ, ի ուրախություն մեզ՝ ոչ էլ ամենադժբախտերի ցանկում է: Ինչպես են մեկնաբանում մեր երջանկության ցուցիչը հայ օրենսդիրները և ընդհանրապես՝ որն է նրանց երջանկության մեխանիկան:
«Երջանիկ մոլորակի» վարկանշային աղյուսակի համաձայն՝ աշխարհում Հարավային Ամերիկայի երկրները ամենաերջանիկների թվում են: Համենայն դեպս տասնյակի մեջ գերիշխողը հենց այս տարածաշրջանի երկրներն են: Հայաստանը երջանկության ցուցակի միջին հոիզոնականներում է:
Երջանկության ինդեքսի հաշվարկման համար հիմք են ծառայել կյանքից մարդկանց սուբյեկտիվ բավարարվածության մակարդակը, կյանքի տեւողությունը և այսպես կոչված «էկոլոգիական հետքը»: Սրանք երջանկությունը չափելու միավորներն են՝ ըստ հարցումը կազմակերպողների, իսկ որոնք են երջանկության մեր չափումները: Հարցը պատգամվորներից մի քանիսին փիլիսոփայական դաշտ տեղափոխեց, որոշներին
Հրանտ Բագրատյան. «Ես կարծում եմ, որ երջանիկ լինելու համար պետք է քաջ լինել, երջանիկ կարող են լինել միայն քաջ ժողովուրդները: Իմ կարծիքով՝ հայ ժողովուրդը երջանկության մասին պատկերացում չունի և հետևապես չգիտի ՝ երջանիկ է , թե ոչ:
-Իսկ երջանկության Ձեր անհատական բանաձևը:
-Չկա անհատական երջանկություն»:
Բայց հայերը խնջույքներ, ուրախ հադիսություններ կարծես թե սիրում են: Բագրատյանի կարծիքով, օրինակ, դրանք երջանկության ցուցիչ չեն:
«Հասարակական , սոցիալական անհաջողությունները հայերը փոխհատուցում են ընտանքիում հաջողություններ ունենալով, փորձելով ընտանիքում երջանիկ մթնոլորտ կամ երջանկության իմիտացիա ստեղծել»:
Նույնքան կատեգորիկ չէ Արծվիկ Մինասյանի պատկերացումը: Պատգամավորը հիշեցնում է ՝ երջանկությունը սուբյեկտիվ կատեգորիա է : Դրա վրա էականորեն ազդում է այն միջավայրն ու մթնոլորտը, որում պատասխանում ես երջանկության մասին հարցերին:
«Իսկ հայաստանյան մթնոլորտում, սպասումներում բացասականը շատ է, և բնական է, որ մարդիկ ավելի շատ կպատասխանեն, որ երջանիկ չեն»:
Սա բացատրությունն էր հարցին, թե ինչու երջանկության սանդղակում հայերն այնքան էլ բարձր հորիզոնականներում չեն: Իսկ երջանկության իր մեխանիկան Արծվիկ Միանսյանն այսպես է ներկայացնում:
«Իմ կարծիքով՝ երջանկությունն այն է, երբ զբաղվում ես այն գործով, որը սիրում ես և պարտադրված չես անում, երբ ունես այն միջավայրը, որում ցանկանում ես գտնվել և ոչ թե պարտադրված ես, և ամենակարևորը, երբ գիտես, որ երեխաներդ ճիշտ ուղու վրա ենր դու կատարում ես քո պարտականությունները»:
Երջանկության բանաձևերի մեջ կարծես թե պակասում է կանացի մոտեցումը կամ կանացի բացատրությունը, թե ինչու երջանիկ չենք:
«Ես շատ եմ դրա մասին մտածել: Երևի թե մեր կանայք իրենց երեխաներին այդ կոդը երջանկության չեն փոխանցում»:
