Հայկական բեմը Մարոկկոյում. ինչպե՞ս է Սփյուռքը «թևեր տալիս» երիտասարդ արվեստագետներին. «Սփյուռքի ձայնը»

Հայաստանն աշխարհին ներկայացնելը միայն պաշտոնական դիվանագետների գործը չէ։ Այսօր մեր երկրի ամենաազդեցիկ «դեսպանները» ազգությամբ հայերն են, որոնք իրենց ձեռագրով ու տաղանդով քարտեզի վրա տեսանելի են դարձնում Հայաստանը։ Սակայն երբեմն տաղանդին անհրաժեշտ են հզոր թիկունք և «թևեր»՝ միջազգային բեմեր հասնելու համար։

Կամուրջ Հայաստանի և Սփյուռքի միջև. «Հրայր Հովնանյան» հիմնադրամի առաքելությունը

Այս պատմության մեջ հիմնական կամուրջը «Հրայր Հովնանյան» ընտանեկան հիմնադրամն է։ Սա պարզապես բարեգործություն չէ, այլ ռազմավարական ներդրում մեր ապագայի մեջ։ Հիմնադրամի «Անհատական դրամաշնորհների» ծրագիրը տարիներ շարունակ դառնում է այն բացառիկ հնարավորությունը, որը թույլ է տալիս հայաստանցի և սփյուռքահայ անհատներին և խմբերին ցույց տալ աշխարհին՝ ով ենք մենք և ինչ ենք արարում։ Սա բացառիկ հնարավորություն է՝ հայկական մշակույթն ու ձեռագիրը հասցնելու աշխարհի ամենատարբեր անկյուններ։

Մարոկկոյից մինչև Ռումինիա. Ջուլիայի և իր թատերախմբի «արշավը»

Հաղորդման հերոսուհին՝ Երևանի թատրոնի և կինոյի պետական ինստիտուտի մագիստրանտ Ջուլիա Հարությունյանը, մեկն է այն երջանիկներից, ով չվախեցավ երազել։ Նա և իր հինգհոգանոց թատերախումբը, Հովնանյան հիմնադրամի աջակցությամբ, հասան մինչև Մարոկկոյի Կասաբլանկա քաղաք՝ մասնակցելու միջազգային հեղինակավոր փառատոնին։

Ինտրիգը. պատկերացրեք՝ Աֆրիկայի սրտում հնչում է հայերենը։ Թեև լսարանը չէր հասկանում լեզուն, սակայն աբսուրդի ժանրն ու հայ երիտասարդների էներգետիկան ստիպեցին մարոկկացիներին սիրահարվել Հայաստանին։ «Մարոկկոյում Հայաստանի մասին շատ մարդ չգիտեր, բայց այնտեղի մեր ընկերները, մեզ լսելով, ցանկություն հայտնեցին գալ Հայաստան։ Մինչև այսօր էլ կապի մեջ ենք»,- պատմում է Ջուլիան։

Ինչո՞ւ է սա կարևոր

Անհատական դրամաշնորհները թույլ են տալիս հաղթահարել ֆինանսական պատնեշը։ Ջուլիայի դեպքում հիմնադրամը հոգացել է ճանապարհածախսը, ինչը ուսանողների համար հաճախ անհաղթահարելի խոչընդոտ է։ Սակայն արդյունքը գերազանցում է սպասելիքները.

• Մշակութային ներկայացվածություն. Հայաստանը հայտնվում է միջազգային քարտեզների վրա (Մարոկկո, Ռումինիա, Ֆրանսիա)։
• Ուսանողների աճ. Երիտասարդները հնարավորություն են ստանում շփվելու աշխարհի լավագույն մասնագետների հետ։
• Համայնքի ստեղծում. Դրամաշնորհառուները դառնում են մի մեծ ընտանիքի անդամ, որը շարունակում է արարել հայրենիքում։

Ջուլիան արդեն ծրագրում է իր հաջորդ քայլը՝ բեմադրել Էմիլի Բրոնտեի «Մոլեգին հողմերի դարավանդը», որը երբեք չի ներկայացվել հայկական բեմում։ Եվ նա գիտի՝ եթե կա տաղանդ ու նպատակասլացություն, Սփյուռքի հոգատար ձեռքը միշտ պատրաստ է օգնելու։