Իր ողջ կյանքի ընթացքում Ղևոնդ Ալիշանը՝ գտնվելով Վենետիկի Մխիթարյան միաբանության Սուրբ Ղազար կղզում, երբեք չեղավ Հայաստանում։ Սակայն, նրա ամբողջ ուշադրությունը, ուսումնասիրությունների և ստեղծագործությունների առանցքը Հայաստանն էր։
Նա իր ամբողջ հոգով պաշտում էր «Հայոց աշխարհիկը»՝ Հայաստանի բնությունը, պատմությունը և մշակույթը։ Ալիշանը կարծում էր, որ նոր սերնդին պետք է դաստիարակել հայրենասիրության ոգով, իսկ դրա համար առաջնայինը հայրենաճանաչ լինելն է։
Գրականագետ, բանասիրական գիտությունների թեկնածու Սիրանուշ Փարսադանյանը նշում է, որ առանց չափազանցության, Ալիշանի թողած հսկայական գիտական և գեղարվեստական ժառանգությունն ամբողջությամբ նվիրված է Հայաստանին և նրա բնաշխարհին։
«Այրարատ», «Սիսական», «Շիրակ», «Հայբուսակ» և «Հայապատում» ուսումնասիրություններն այսօր էլ չեն կորցրել իրենց գիտական ու մշակութային արժեքը։
