Աննա Բակունց․ Հայ և եվրոպական երգեհոնային դպրոցի հանդիպումը. «Երաժշտական եռանկյունի»

Աննա Բակունցը ժամանակակից հայ երգեհոնային արվեստի նշանավոր ներկայացուցիչներից է։ Նա ծնվել է Երևանում, ավարտել է Կոմիտասի անվան պետական կոնսերվատորիան, ապա կատարելագործվել Գերմանիայում՝ Համբուրգի բարձրագույն երաժշտական ակադեմիայում։ Իր արվեստում Բակունցը համադրում է հայկական հոգևոր երաժշտության ավանդույթները և եվրոպական երգեհոնային դպրոցի բարձր կատարողական չափանիշները։ Ինչպես նշել է Աննա Բակունցը, «երգեհոնը ինձ համար ոչ միայն երաժշտական գործիք է, այլ մի ամբողջ աշխարհ, որտեղ ձայնը դառնում է աղոթք»։

Բակունցի ստեղծագործական ճանապարհին կարևոր տեղ են զբաղեցնում միջազգային մրցույթներն ու փառատոները, որոնցում նա հանդես է եկել ինչպես մենակատար, այնպես էլ որպես համերգաշարերի հատուկ հյուր։

2000 թվականին Լայպցիգում նա արժանացել է Յոհան Սեբաստիան Բախի անվան հեղինակավոր մրցանակին, իսկ 2003 թվականին՝ Գերմանիայի Վիսմար քաղաքում կազմակերպված միջազգային երգեհոնային մրցույթի դափնեկիր է դարձել։ Նրա համերգային աշխարհագրությունը ընդգրկում է Գերմանիան, Ֆրանսիան, Ռուսաստանը, Իտալիան, Լատվիան, Լիտվան, Վրաստանը և մի շարք այլ երկրներ։ Նա մասնակցել է Սանկտ Պետերբուրգի «Սպիտակ գիշերներ» փառատոնին, «Երգեհոնային դպրոցներ՝ Արևմուտք–Արևելք» միջազգային ծրագրին, ինչպես նաև բազմաթիվ հեղինակային և թեմատիկ համերգաշարերի։

Նրա նվագացանկը լայն է՝ Բախի, Մեսիանի, Ֆրանկի, Վիյեռնի, ինչպես նաև հայ կոմպոզիտորների՝ Կոմիտասի, Արամ Խաչատրյանի և ժամանակակից հեղինակների գործերով։ Հատուկ տեղ են զբաղեցնում հայկական հոգևոր երգերի՝ իր հեղինակային մշակումները, որոնք հնչում են ինչպես հայկական, այնպես էլ եվրոպական մեծ եկեղեցիների և համերգասրահների երգեհոններով։ Ինչպես ինքն է ասում, «երգեհոնի յուրաքանչյուր հնչյուն պետք է կրի իմաստ, պատմություն և ներսից եկող շունչ»։

Աննա Բակունցը մեծ դեր է խաղում նաև հայաստանյան երգեհոնային կյանքի զարգացման գործում։ Նա դասավանդում է Կոմիտասի անվան կոնսերվատորիայում և Երևանի պետական էստրադային և ջազային արվեստի քոլեջում՝ պատրաստելով նոր սերնդի կատարողներ։ Իր դասընթացներում նա կարևորում է ոչ միայն տեխնիկական հմտությունների կատարելագործումը, այլև երաժշտության հոգևոր ընկալումը՝ ընդգծելով, որ «երգեհոնը խոսում է ոչ թե բառերով, այլ գույներով և շնչով»։

Այս ամենի արդյունքում Աննա Բակունցի արվեստը դարձել է կամուրջ՝ հայկական ավանդույթների և համաշխարհային երաժշտական փորձի միջև։ Նրա կատարումները դրոշմված են բարձր վարպետությամբ, նուրբ դինամիկայով և հոգևոր խորությամբ։ Ինչպես նշում է ինքը, «երգեհոնը պահանջում է համբերություն և ներքին կենտրոնացում, և միայն այդ դեպքում է հնչյունը դառնում կենդանի»։ Այդ կենտրոնացվածությունն ու նվիրվածությունը դարձնում են Աննա Բակունցի յուրաքանչյուր ելույթ յուրահատուկ և հիշվող՝ ինչպես հայ, այնպես էլ միջազգային հանդիսատեսի համար։