Նանա Մինասյանը արմատներով արցախցի է։ Նա պատմում է իր պապի մասին, ում Գիքորի պես տարել են քաղաք՝ մի արհեստ սովորելու։ Ասում է, որ պապը լավ դերձակ է դարձել: Նանան էլ զբաղվում է կարուձևով և կարած իրերի վրա նկարում:
Նա հիշում է իր սկեսուր մայրիկին՝ Սիրուն Սոնային, ով թոռներին իր շուրջն էր առնում ու մի հեքիաթ պատմում: Հեքիաթի անունն է «Կիսլանջ»: Նանա Մինասյանը հարմար տեղավորվում է ճոճաթոռին, վերհիշում հեքիաթը և պատրաստվում պատմել:
