Գործընկերները, հարյուրավոր գյումրեցիներ ու կառավարության անդամներ վերջին հրաժեշտն են տվել անվանի բժիշկ, «Գյումրի» բժշկական կենտրոնի երկարամյա տնօրեն Արմեն Իսահակյանին։ Շիրակի մարզի ամենամեծ բուժհաստատության ղեկավարի ներդրումը կենտրոնի զարգացման գործում անգնահատելի է։ Կյանքով լեցուն ու բոլորին օգնելու պատրաստ բժշկի մահն անսպասելի էր նրան ճանաչողների համար։
Գյումրիում տխուր լռություն է։ Քաղաքը հրաժեշտ է տալիս իր ամենավառ ու սիրված դեմքերից մեկին՝ «Գյումրի» բժշկական կենտրոնի երկարամյա տնօրեն, անվանի բժիշկ Արմեն Իսահակյանին: Վերջին հարգանքի տուրքն են մատուցել գործընկերները, հարյուրավոր քաղաքացիներ ու կառավարության անդամներ: Բոլորին օգնելու պատրաստ բժշկի անժամանակ հեռացումն անսպասելի էր նրան ճանաչողների համար:
Եկեղեցու բակում ազատ տեղ չկա: Նրա մասին անցյալ ժամանակով խոսելը դժվար է բոլորի համար։ Իր գործի իսկական նվիրյալ էր, բուժօգնությունը մարզի ամեն բնակչի հասանելի դարձնելը մասնագետի ամենամեծ նպատակն էր: Արմեն Իսահակյանի հետ անցած տարիներն է վերհիշում բժիշկ, Շիրակի նախկին մարզպետ Հովհաննես Հարությունյանը.
«Դժվար է հավատալ, որ նման մարդը, ով այդքան կյանքեր փրկելու մեջ ուղիղ ազդեցություն է ունեցել, այլևս մեզ հետ չէ։ Եթե իր կամեցածի չափով իրեն կյանք վերադառնար, նա դեռ երկար կապրեր, բայց, ցավոք, ծանր հիվանդությունը խլեց բժիշկ Իսահակյանի կյանքը։ 2016 թվականից, որպես կոլեգաներ, ես տեսել եմ նրա նվիրումը հարազատ մարզի առողջապահական համակարգին, և թե ինչպիսի ապրումներով էր նա վերաբերվում ամենօրյա զարգացման հարցերին»։
Մասնագիտությամբ մանկաբարձ-գինեկոլոգ էր. 17 տարի իր աշխատանքային կյանքը կապել էր Գյումրու ծննդատան հետ, իսկ 2012-ից ստանձնել նոր ձևավորվող բժշկական կենտրոնի ղեկավարումը: Դա հիվանդանոցների միավորման բարդ ու պատասխանատու շրջանն էր, երբ պետք էր ոչ միայն համակարգը կառուցել, այլև մարդկանց կողքին կանգնել: Թե ինչպես Իսահակյանին հաջողվեց խաղաղ ու անցնցում կազմակերպել այդ աշխատանքները, պատմում է Շիրակի մարզպետ Դավիթ Առուշանյանը.
«Արմեն Իսահակյանին բաժին էր հասել կենտրոնի ամենաբարդ շրջանը, երբ միավորվում էին տարբեր բժշկական կենտրոններ՝ յուրաքանչյուրն իր խնդիրներով։ Շատ հարցեր ենք միասին քննարկել։ Միավորումից հետո նա կարողացավ լուծել այդ խնդիրները, և ամենակարևորը՝ փարատեց աշխատակազմերի մտահոգությունները։ Իսահակյանն այնպես կազմակերպեց գործը, որ որևէ մեկը չկրճատվեց, կամ այդ կրճատումները եղան հնարավորինս քիչ»։
Բայց սա միակ փորձությունը չէր բժշկի կյանքում: Հաջորդ քննությունը կորոնավիրուսի համավարակի օրերն էին, երբ բժշկական կենտրոնը ստիպված էր աշխատել արտակարգ ռեժիմով, իսկ տնօրենը՝ հիվանդանոցում լուսացնել գիշերները։ Այդ օրերին ոլորտը ղեկավարող Արսեն Թորոսյանն ասում է՝ առանց տեղերում հմուտ ու սրտացավ առաջնորդների, հնարավոր չէր լինի հաղթահարել ճգնաժամը.
«Նրան կբնութագրեմ որպես գործի հրաշալի գիտակ, առողջապահության կազմակերպիչ և շատ լավ մարդ։ Նա իր գործով ապրող անձնավորություն էր, առավոտից գիշեր միայն մտածում էր բժշկական կենտրոնն ավելի լավը դարձնելու մասին։ Մենք Երևանից կառավարում էինք ընդհանուր գործընթացը, բայց տեղերում պետք էին հմուտ և սրտացավ մասնագետներ, որպեսզի կարողանայինք տակից դուրս գալ այդ արհավիրքի։ Դա մեզ հաջողվեց նաև բժիշկ Իսահակյանի շնորհիվ»։
Բժիշկ Իսահակյանի աշխատանքային կենսագրությունը սկսվել էր հայրենի քաղաքից հեռու՝ Լենինգրադի ռազմաբժշկական ակադեմիայում: Սակայն մայրաքաղաքային հեռանկարներին նա գերադասեց իր Գյումրին։ Վերադարձավ՝ գիտելիքներն ու սերն ուղղելու հարազատ մարդկանց առողջությանը։
Ուսանողական տարիներն ու ընկերոջ բարի տեսակն է վերհիշում համակուրսեցի Սմբատ Ազմավորյա՞նը.
«Նա մեր կուրս տեղափոխվեց Լենինգրադի ռազմաբժշկական ակադեմիայի 4-րդ կուրսից, և այդպես սկսվեց մեր երկարատև, բայց, ինչպես պարզվեց, կարճատև ընկերությունը։ Հոյակապ, ուրախ, պարզ ու բարի մարդ էր։ Ավարտելուց հետո չմնաց Երևանում, վերադարձավ իր փոքրիկ հայրենիքը՝ Գյումրի ու ընտրեց գինեկոլոգիան։ Կարճ տարիների ընթացքում նա դարձավ քաղաքի սիրված, հարգված ու հասարակությանը պիտանի մարդը»։
Իսահակյանը սիրում էր որսորդությունն ու ձկնորսությունը, Երկրապահ կամավորական միության անդամ էր, պարգևատրվել էր ՊՆ «Վազգեն Սարգսյան» մեդալով ու պատվոգրերով:
Նրա կենսախինդ տեսակի ու մարդկային ջերմության մասին է պատմում ԲԿ փոխտնօրեն Արմեն Խաչատրյանը.
«Նրա մեջ կյանքը եռում էր։ Ինքն ավելի շատ և՛ ապրել էր սիրում, և՛ ապրեցնել։ Համով ձեռք ուներ, ճոխ հյուրասիրություն, ճանապարհի լավ ընկեր էր։ Կազմակերպչական ամեն ինչի մեջ նա իդեալական էր, և անգամ անցյալով չեմ կարողանում նրա մասին խոսել»։
Արմեն Իսահակյանն այդպես էլ կմնա իր գործընկերների, հարազատների ու բոլոր գյումրեցիների հիշողության մեջ՝ որպես քաղաքի ամենավառ, կենսախինդ ու բարի գույներից մեկը:
