Սփյուռքի ապագան «փափուկ ուժի» մեջ է․ Կարո Հակոբյանը՝ շվեդական մոդելի և պետականության շուրջ համախմբան մասին․ «Սփյուռքի ձայնը»

Շվեդիայի հայ համայնքը կարելի է համարել Սփյուռքի յուրօրինակ «մանրակերտը»։ Այստեղ՝ Սկանդինավյան թերակղզում, վերջին 30-40 տարիների ընթացքում խաչվել են Թուրքիայից, Իրանից, Լիբանանից, Սիրիայից և Հայաստանից գաղթած մեր հայրենակիցների ճակատագրերը։ Շվեդիայում Սփյուռքի գործերի հանձնակատար, Եվրոպայի հայերի համագումարի նախագահ Կարո Հակոբյանը «Սփյուռքի ձայնի» եթերում բարձրաձայնել է այն հիմնարար խնդիրների մասին, որոնք այսօր ծառացած են ոչ միայն շվեդահայերի, այլև ողջ Սփյուռքի առջև։

«Ժառանգություն» չունենք կիսելու. միասնականության շվեդական բանաձևը

Ի տարբերություն Մերձավոր Արևելքի ավանդական գաղթօջախների (Իրան, Լիբանան, Սիրիա), որտեղ տասնամյակներով ձևավորված կուսակցական կառույցները, դպրոցներն ու խորհրդարանական տեղերը հաճախ պառակտման պատճառ են դառնում, Շվեդիայում իրավիճակն այլ է։ «Մենք Շվեդիայում ասացինք՝ այստեղ ո՛չ պառլամենտի անդամ ենք ընտրում, ո՛չ ժառանգություն ունենք կիսելու։ Իրար հակադրվելու առիթը չկա, ուրեմն կարող ենք ավելի միասնական լինել»,- նշում է Կարո Հակոբյանը։ Նա հիշում է, որ 40 տարի առաջ, երբ Իրանից նոր էր տեղափոխվել Շվեդիա, այնտեղ ևս առկա էին «սարսափելի կուսակցական մոտեցումներ», որոնք ներգաղթյալները բերել էին իրենց հետ։ Սակայն համայնքին հաջողվեց ստեղծել մի կառույց, որը տասնամյակներ շարունակ օրինակելի մոդել դարձավ Եվրոպայում՝ մի կողմ դնելով կուսակցական դրոշները հանուն ընդհանուր նպատակների։

Վտանգավոր ժառանգություն. ինչպե՞ս ենք «կորցնում» երիտասարդներին

Կարո Հակոբյանն ահազանգում է՝ Սփյուռքի ավանդական կուսակցական մոտեցումները կործանարար ազդեցություն են ունենում նոր սերնդի վրա։ Եվրոպայում մեծացած երիտասարդը ձևավորվում է որպես ազատ անհատականություն, մինչդեռ համայնքային կառույցները փորձում են նրանց մեջ «ներարկել» հին նախապաշարումներն ու կաղապարները։ «Երբ երիտասարդին մոտենում են զուտ կուսակցական մոտեցումով և «ուղեղը լցնում», դա նրանց ձեռքից խլում է ազատ մտածելու կարողությունը։ Երիտասարդը պարզապես դուրս է գալիս համայնքից ու ինտեգրվում օտար հասարակության մեջ»։ Ըստ բանախոսի՝ համայնքը պետք է երիտասարդներին տա հայկական մշակութային «կորիզը», որի վրա նրանք ազատորեն կկառուցեն իրենց ինքնությունը։

Կենացներից դեպի Python և արհեստական բանականություն

Կարո Հակոբյանը պնդում է, որ հին մեթոդներով անհնար է պահել նոր սերնդին։ Հայրենասիրական կենացներն ու ավանդական միջոցառումներն այլևս բավարար չեն։ Հատկանշական է, որ պարոն Հակոբյանն անձամբ հեղինակել է ծրագրավորման դասագրքեր հայերենով (Java և Python լեզուներով)՝ փորձելով համատեղել ազգային կրթությունը ժամանակակից պահանջների հետ։ «Արհեստական բանականությունը փոխում է ամեն ինչ։ Մենք պետք է մեթոդները փոխենք, որպեսզի կարողանանք օգտվել նոր հնարավորություններից»։

Պետականությունը՝ որպես միակ գաղափարախոսություն

Սփյուռքի պառակտվածությունը հաղթահարելու բանալին, ըստ Կարո Հակոբյանի, Հայաստանի պետականության շուրջ համախմբվելն է։ «Կուսակցական մոտեցումները կանցնեն, իշխանությունները կգնան-կգան, բայց պետականությունը հավերժական է։ Մեր ամբողջ հայացքը պետք է ուղղված լինի այդ պետականության պահպանմանը»։

Մշակութային դիվանագիտություն. «փափուկ ուժի» կիրառումը

Կարո Հակոբյանը կարևորում է «փափուկ ուժի»՝ մշակութային դիվանագիտության կիրառումը։ «Մենք պետք է կարողանանք չեզոքացնել մեր մասին տարածվող կեղծ տեղեկությունները ոչ թե լացով, այլ մեր մշակույթը, գիտական ներուժը և արվեստը աշխարհին ներկայացնելով»։