Էդուրադ Պապյանը 1964-71 թվականներին Երևանի գլխավոր ճարտարապետն էր: Մայրաքաղաք, որ նախատեսված էր 900 000 բնակչի համար և որտեղ այն ժամանակ գործում էին ավելի քան 300 արդյունաբերական ձեռնարկություններ:
1966թ. Հայաստանի ռադիոյում ունեցած ելույթի ժամանակ նա ներկայացրել է քաղաքաշինական իր հիմնական պահանջները, մոտեցումները Երևանի զարգացման առումով և «քաղաքի կենտրոն» հասկացության վերաբերյալ:
Ճարտարապետը պատմել է, որ քաղաքի զարգացման ուղղությունը, կառուցապատման հարցերը ճիշտ թիրախավորելու համար կատարվել են կլիմայական չափումներ, որոնց տվյալները հանգեցրել են մայրաքաղաքի հարավ-արևմուտքում ՝ Նոր Կողբ գյուղի տարածքում լճի ձևավորման անհրաժեշտությանը:
Այդպես ստեղծվել է Երևանյան լիճը, 1970 թ.: Անշուշտ շեշտադրվել է նաև Երևանը շրջապատող Նորքի և Դալմայի այգիների նկատմամբ առավել հոգատար վերաբերմունքի կարևորությունը:
Իր ելույթում Էդուարդ Պապյանը խոսել է նաև հասարակական տրանսպորտի մասին: Եվ առաջարկել կանգառները հեռացնել միմյանցից, բնակիչներին մի կետից մյուսը ավելի արագ հասցնելու համար:
Երևանն ազատ հողեր չունի, այս հանգամանքից ելնելով, մայրաքաղաքի գլխավոր ճարտարապետը լուծումը գտնել է բարձրահարկերի կառուցման մեջ, բայց ոչ համատարած և ոչ քաոտիկ կերպով:
Արդյո՞ք այսօրվա Երևանը կապ ունի 1964-71թթ. գլխավոր ճարտարապետ Էդուարդ Պապյանի պատկերացրած կառուցապատման և քաղաքաշինական սկզբունքների հետ:
