Մեղրի Աշեքեանը ԱՄՆ-ից է, Ռոզա Սազբանդյանը՝ ՌԴ-ից: Նրանք կամավորներ են, եկել են Հայաստան «Դեպի Հայք» հիմնադրամի շնորհիվ: «Եթե սփյուռքը Հայաստան տեղափոխվի, պատկերացրեք, ինչ զարգացած ու անհաղթելի երկիր կդառնանք», — ասում են նրանք ու փաստում, որ այսօր հայրենադարձության համար պետք է աշխատանքներ տանեն ընտանիքները, իսկ մնացածը կիրականացնեն կազմակերպությունները, որոնց ծրագրերն ուղղված են հայրենադարձության ու հայրենասիրության ավելացմանը:
Մեղրի՝ բժշկական առաքելությամբ. Մեղրին ատամնաբուժություն է սովորում, Հայաստանում կամավորություն է անում ատամնաբուժարաններից մեկում, ատամնաբույժի օգնական է: Ասում է, որ Հայաստան է եկել՝ գյուղերում այս ոլորտում աշխատելու և զարգացնելու նպատակով: Նշում է նաև, որ մարզերում շատ խնդիրներ կան:
«Ես շատ սիրում եմ Հայաստանը և այստեղ ապրելը: Եղել եմ Հայաստանի մի քանի մարզերում և նկատել, որ բուժկենտրոններ չկան կամ հեռու են: Ես չեմ եկել, որ տարբերությունները նկատեմ, այլ որ կարողանամ իմ ներդրումն ունենալ՝ կրթությունս ավարտելուց հետո», — ավելացնում է Մեղրին:
Ռոզա. Պատմություններ հայրենադարձության մասին. Ռոզան իր երկրորդ մասնագիտությունը ստանում է Ռուս-Հայկական (Սլավոնական) համալսարանում: Նա առաջին մասնագիտությամբ լրագրող է և Հանրային հեռուստաընկերությունում փոդքասթ է պատրաստում հայրենադարձների մասին:
««Դեպի Հայք» հիմնադրամը շատ է օգնել ինձ ինտեգրվել Հայաստանում, թեև մինչ այդ հաճախ եմ եկել Հայաստան: Նաև մեծ հնարավորություն է ստեղծել՝ հայերենը բարելավելու համար: Հեռվից Հայաստանը սիրելն ու քննադատելը շատ հեշտ է, բայց փորձեք գալ Հայաստան ու այստեղից ձեր սերն արտահայտել», — ասում է Ռոզան:
Հեշտ է Հայաստանում Հայաստանը սիրել՝ պատասխանում է. «Ինձ շատ էին ասում, որ Հայաստանում դժվար է լինելու, շատ խնդիրներ են լինելու, սակայն այստեղ գտնվելով՝ ավելի սիրեցի Հայաստանը՝ իր դժվարություններով ու խնդիրներով», — ավելացնում է Ռոզան:
Սերունդների կապը. Մեղրին նշում է, որ ԱՄՆ-ում հաճախել է հայկական մանկապարտեզ ու հետո կրթությունը շարունակել է հայկական վարժարանում: «Ամեն ինչ սկսվում է ընտանիքում, շարունակվում դպրոցում և հետո արդեն Հայաստանում: Ծնողներս նույնպես իրենց մասնագիտական կամավորությունն են բերել Հայաստանին: Հիմա արդեն իմ հերթն է: Ինչ վերաբերում է դժվարություններին, ապա դրանք ամենուր են: Ուրեմն ինչու չգամ իմ Հայաստան ու այստեղի դժվարությունները հաղթահարեմ», — ասում է Մեղրին:
Հայրենադարձության նոր ալիք. Երկու երիտասարդ հայուհիները՝ Մեղրին և Ռոզան, Սփյուռքից վերադարձել են հայրենիք՝ իրենց մասնագիտական գիտելիքներն ու հմտությունները ծառայեցնելու հայրենիքի զարգացմանը: Նրանք օրինակ են դառնում բազմաթիվ սփյուռքահայ երիտասարդների համար՝ ցույց տալով, որ հայրենիքին ծառայելը պետք է սկսել ոչ թե հեռվից, այլ տեղում գտնվելով: Նրանց պատմությունը վկայում է, որ Հայաստանում ապրելն ու աշխատելը, չնայած դժվարություններին, կարող է դառնալ կյանքի ամենաիմաստալից ընտրություններից մեկը:
