
Հայկական ձեռագիր երգարանների ակունքները միջնադարյան տաղարաններն են, որոնք պահպանվել են 15-րդ դարից, հիմնականում կարդալու և արտասանելու համար։
Իսկ ժողովրդական նոտագրված երգարանները լայնորեն տարածվեցին 19-րդ դարում նոր հայկական նոտագրության ստեղծվելուց հետո։
Երգարանները ձևավորում են ճաշակ, զորացնում սերը Հայրենիքի, մայրենի լեզվի, բնության և աշխատանքի նկատմամբ, հզորացնում ազգային ոգին։




