«Գրողների նկատմամբ մեր վերաբերմունքը փոխվել է՝ լավ առումով։ Վերաբերմունք ասելով, ես հասկանում եմ, որ գրողին կարդում են։ Ես այն թեզի կողմնակիցը չեմ, որ գրողները անընդհատ պետք է խոսեն, գրողը պիտի գրի», – ասում է լրագրող, հրապարակախոս Արայիկ Մանուկյանը։
Ինչպիսի՞ն է հասարակության վերաբերմունքը՝ գրողներին, կա,՞ արդյոք, գրողներին ներկայացնելու մշակութային քաղաքականություն։
Արայիկ Մանուկյանն ասում է, որ հայ հեղինակներից շատերը արժևորված և վերագնահատված չեն, նրանց բոլորի ծննդյան օրերն ու հոբելյանները պիտի նշել․ «Նշել, նկատի ունեմ մշակութային քաղաքականության առումով, ինչպես պիտի վերաբերվել այդ մարդկանց գործին, դրանցից շատերը արժեքային համակարգեր, պետություն և հասարկություն ստեղծող համակարգեր են։ Ինչպե՞ս պիտի նրանց ներկայացնել։ Դպրոցներում Հրանտ Մաթևոսյան,Կոստան Զարյան, նույնիսկ Չարենց չենք անցնում»։
Արայիկ Մանուկյանն ասում է «լավ իմաստով հեղափոխականությունը» պիտի սկսվի դպրոցներից, Հայաստանը միայն կարող է գրավիչ լինել մշակույթով և սա պիտի լինի մշակութային քաղաքականության հիմքում։
«Հրանտ Մաթևոսյանն ասում է ես իմ ժամանակի տերն եմ։ Ո՞րն է քո ջանքն ու քրտինքի կաթիլը դրված այդ ժամանակի մեջ։ Եթե դու դա չես արել, գնա օտար երկրներում նստիր և խոսիր պապերիդ ժառանգության ու թողած վանքերի մասին։ Եթե դու ի սկզբանե Հրանտ Մաթևոսյանից եկած լինես ու լինես այդ արժեհամակարգի կրողը, դու հստակ կհասկանաս թե ինչպես ես դու այդ ժամանակի տերը»։
