Ամերիկյան կինոկադեմիայի «Օսկար» մրցանակաբաշխությանը ներկայացված այս տարվա հայկական ֆիլմը բուռն արձագանքներ գտավ հանրության շրջանում։ Հայաստանի ազգային կինոակադեմիայի ընտրությունը կանգ առավ ռուս — հայկական համատեղ արտադրության ֆիլմի և ոչ՝ մեկ տարվա ընթացքում մի շարք հեղինակավոր փառատոններում բազմաթիվ մրցանակների արժանացած ֆիլմի վրա։
«Օսկար» մրցանակաբաշխությանը մասանակցելու համար ներկայացված չորս ֆիլմերից ընտրվել է Էդգար Բաղդասարյանի «Յաշան և Լեոնիդ Բրեժնևը» խաղարկային ֆիլմը։ Մասնակից մյուս երեք ֆիլմը՝ Շողակաթ Վարդանյանի «1489», Զառա Ջյանի «Ես վրեժխնդիր կլինեմ աշխարհից սիրո միջոցով — Ս․Փարաջանով» վավերագրական և Աննա Մաքսիմի «Մեդալի հակառակ կողմը» խաղարկային ֆիլմերն են։
Ինչի՞ շուրջ է աղմուկն ու քննարկումները․ ֆիլմերի գեղարվեստական արժանիքների՞, թե խոսքը դրանց ներկայացուցչականության ու քաղաքական ուղերձներին է վերաբերվում։
Կինոփորձագետ, պրոդյուսեր Մելիք Կարապետյանը և Հայաստանի կինոլրագրողների ու կինոքննադատների ասոցիացիայի անդամ Դավիթ Վարդազարյանը խոսում են Կինոակադեմիայի «անհաջող» ընտրության ու հանրության արձագանքների, «Օսկար»-ի կարճ ցանկում հայտնվելու շանսերի, հայկական կինոյի և «Օսկարի» հարաբերությունների և այլ հարցերի մասին։
Մելիք Կարապետյանն ասում է, որ Ակադեմիան ո՛չ այս և ո՛չ էլ նախորդ տարիներին երբևէ չի հայտարարել, թե ինչ ֆիլմեր են դիմել, ինչպես են ընտրվել, ո՛ր ֆիլմը քանի ձայն է ստացել և ինչպես ինքն է ասում՝ հենց այդ «մութ դաշտն» էլ առիթ է ստեղծում հանրության բուռն արձագանքներին։
Դավիթ Վարդազարյանը նշում է, որ կարևորը ոչ թե մրցանակի, այլ բարոյականության հարցերն են և այն բարոյական ճգնաժամն ու դիլեման, որ իրենց որոշմամբ ստեղծել են կինոգործիչները, իրենք էլ պարտավոր են ելքեր գտնել։
Բանախոսները կարևորում են այս քննարկումները, նշում են, որ հազվադեպ է լինում կինոյի հետ կապված որևէ բան, որ այսպիսի մեծ արձագանք ունենա։
