Պաշտոնական Անկարան հերթական քաղաքական ուղերձն է հղում Եվրամիությանը ՝ հայտարարելով ԵՏՄ-ի հետ մաքսային համաձայնագրի շուրջ բանակցություններ սկսելու մտադրության մասին: Թուրքիան այսօր լուրջ հակասություններ ունի Գերմանիայի հետ, որը եւ արգելակում է Էրդողանի նկրտումները՝ մաս կազմելու եվրոպական ընտանիքին: Որպես պատասխան քայլ ՝ Էրդողանն օրակարգ է բերում արտաքին քաղաքականության շրջադարձի հարցը: Անկարա- ԵՏՄ համագործակցության հեռանկարի, եւ միության քարտեզում հայկական կողմի անելիքների մասին Հասմիկ Մարտիրոսյանը զրուցել է մասնագետների հետ:
Թուրքագետ Մուշեղ Խուդավերդյանը կարծում է, որ Թուրքիան թեև խոսում է մաքսային համաձայնագրի շուրջ ԵՏՄ-ի հետ բանակցություններ սկսելու և համագործակցությունն ընդլայնելու մասին, բայց կտրուկ քայլերի չի դիմի ու քաղաքական վեկտորի փոփոխության չի գնա:
«Թուրքիան դեռեւս հանդիսանում է ՆԱՏՕ-ի անդամ, եւ չի կարող անել այնպիսի քայլերի, որոնք կազմակերպության շահերը ոտնատակ կտան: Հետեւաբար կարող ենք ասել, որքան էլ թուրքական իշխանությունները անեն նման հայտարարություններ, դեռեւս վաղ է խոսել նման համաձայանգրերի շուրջ ինչ-որ բարելավում կլինի:
Այսինքն՝ հայտարարությունը պետք է դիտարակել որպես ուղերձ ՝ ուղղված ԵՄ-ին: Չմոռանանք, որ Թուրքիան ՆԱՏՕ-ի անդամ է ու սպասարակում է կազմակերպության շահերը»:
Քանի դեռ հայտարարությունները սաղմնային փուլում են եւ գործնական տեսք չեն ստացել, փորձենք հնարավոր համագործակցությունը քննարկել քաղաքական տեսանկյունից, մասնավորպես ԵՏՄ ընդլայնվող քարտեզում ինչպիսի՞ն եւ որտե՞ղ պետք է լինի ՀՀ-ի տեղն ու դերը: Քաղաքագետ Լեւոն Շիրիանյանը անփոփոխ ելակետային սկզբունք է նշում, որը պետք է կիրառի Հայաստանը:
«Հայաստանը պետք է օգտագործի փոխհամաձայնության սկզբունքը եւ պահանջներ ներկայացնի Թուրքիային՝ ցեղասպանության ճանաչումից մինչեւ տարածքների վերադարձ: Եթե ոչ ՀՀ-ն համաձայնություն չպետք է տա: Իսկ եթե Ադրբեջանն էլ շարժվի ուրեմն Արցախի ճանաչում եւ ՀՀ արեւելայն հատվածների ընդարձակում, եւս»:
Թուրքական քաղաքականության հեռահար նկրտումների պարագայում Հայաստանը պետք է հստակորեն պաշտպանի իր պետական շահը: Եթե դա կնեղացնի ռուսական կողմին, ապա թող հեռանա Կովկասից՝ խոսքն այս կտրուկ գնահատաականով է եզրափակում քաղաքագետը:
