Զինվորի ծառայությունը՝ «հեռու պաթոսային հայրենասերներից ու իրենց բարբաջանքներից»

Մերի Աբրահամյան
«Ռադիոլուրի» համար         

 

— Доброе  утро  из  Карабаха

-Բարի՞ է :

— Հա,  էս  գիշեր  խաղաղ էր :

19-ամյա  Գևորգ Եղիազարյանը  Շիրակի  մարզի Ամասիա գյուղից  է,  2014 թվականից ԵՊՀ տնտեսագիտության ֆակուլտետի ուսանող:  Իսկ  մեկ ամսից  կլրանա մեկ տարին, ինչ արդեն որպես  կրտսեր սերժանտ Եղիազարյան ծառայում է  ՀՀ զինված ուժերում. արցախյան զորամասերից մեկում  հրետանային կայանքի  հրամանտար է: Գևորգը  ամենակարևորից սկսեց ՝ խաղաղ էր.  կարող էինք  զրուցել, չնայած որ նոր էր իջել  դիրքերից, հոգնած էր ու  հարցազրույց տալու սեր էլ  չուներ.

 

—  Խոստացել եմ չէ՞. ուրեմն  պարտականություն է, պետք է կատարել:

—  Հարցազրույց տալուց բացի  որո՞նք են  մյուս պարտականություններդ:

-Մշտապես պատրաստ լինել մարտական գործողության, վերահսկել հաշվարկային գործողությունները , մշտապես պահպանել  մարտական բարձր  պատրաստության վիճակը։ Սի ամբողջ  հրետանային կայանքի պատասխանատվություն ինձ վրա է, էլի՞ թվեմ:

— Չէ , բավական է, տեսնում եմ՝ գիտես անելիքդ ու  մարտական ես տրամադրված, իսկ մինչև զորակոչվելդ  ինչպիսի՞ն  էր վերաբերմունքդ :

— Ես իմ կամքով եմ եկել, ու սրանք ուղղակի խոսքեր չեն:  Ծնողներս շատերի նման ամեն հնար  չեն գործադրել, որ ազատեն  ինձ ծառայությունից: Իրենց դաստիարակությունն է.  մանկուց միշտ լսել եմ , որ 18 տարեկան դառնամ , պիտի գնամ  բանակ ծառայելու: Հիմա այստեղ եմ ու չեմ փոշմանում։ Այնպիսի բաներ եմ  սովորել այստեղ , որ   դպրոցում կամ համալսարանում հաստատ չէի սովորի:

-Ընկերներդ ասում են՝ հանրահաշվի ստուգողականների ժամանակ իրենց  «փրկիչն» էիր:  Հասցրել ես նաև մեկ տարի տնտեսագիտություն ուսումնասիրել:  Մաթեմատիկական գիտելիքները օգնու՞մ  են բանակում։

— Ճիշտն ասած՝  հրետանային  կայանքի հրամանատար հենց  այդ գիտելիքների շնորհիվ եմ դարձել: Հրետանավորի աշխատանքի մեծ մասը  հաշվարկների հետ է կապված, գործս հենց հաշվելն է ՝մի տարբերությամբ ՝ բանակում ինչ հաշվում ես, պիտի  արագ հաշվես:

— Այսինքն  «դրսում » սովորածդ   բանակում  կիրառում ես, ասեցիր ՝ այդտեղ էլ  սովորում ես բաներ , որ «դուրսը»  չի կարող տալ, ի՞նչ ես բերելու հետդ:

— Գևորգին  ՝ ավելի հասուն, ավելի մտածող  ու պատասխանատու: Այստեղ շատ բան տեսա, հատկապես՝ վերջին օրերին  ու  ունեցած պատկերացումներս  ոնց որ թե  փոխվել են: Դեռ գլուխ չեմ հանում, բայց  շատ ժամանակ ունեմ  վերլուծելու ու  հասկանալու համար:

-Կպատմե՞ս  այս  ապրիլյան  ապրումներիդ մասին :

—  Երբ դպրոցում  Հայոց պատմություն էինք անցնում,   պատերազմական  հատվածները  յուրահատուկ  սիրով  էի  կարդում. գործողություն կար , հետաքրքիր էր, բայց երբեք չէի մտածի, որ պատերազմի կմասնակցեմ, որ մեր  իրականությունում նման բան հնարավոր է: Չգիտեմ, պատերազմը անցյալի հետ էր ասոցացվում մինչև վերջերս:

-Իսկ  ի՞նչ եք արել  դու և ծառայակից ընկերներդ այդ օրերին:

 

—  Մենք մեր ստորաբաժանումով մի քանի  լուրջ գործողություններ ենք իրականցրել: Վստահում էի հրամանատարներիս ու առանց  մտածելու  կատարել եմ բոլոր հրամանները: Ինչպես հասկացաք՝  հաշվելուց լավ եմ,  ու   ամեն պահի գիտակցում էի, որ ողջ մնալը  50-50 էր, ու էդ  գիտակցությունը  բոլորիս սառնասիրտ ու պատասխանատու էր դարձրել: Ես էլ, ընկերներս էլ յուրաքանչյուր պահի պատրաստ ենք կատարել մարտական գործողությունները:  Ու գիտեք ՝  էդ ամեն ինչում մի հաճելի զգացում էլ կար .ազգիս  ռեալ, շոշափելի , ոնց ասեմ ՝  «մաթեմատիկական» օգուտ էինք տալիս՝  հեռու  պաթոսային հայրենասերներից ու իրենց  բարբաջանքներից:

 

-Հաշվու՞մ ես օրերը :

-Չէ, օրերի  մասին   որ չես մտածում , ավելի լավ է անցնում:  Ամիսներով գիտեմ՝ ինչքան   է մնացել, բայց  վերադարձի մասին դեռ  չեմ մտածում:

— Բայց կարոտում ես:

— Հա,  ծնողներիս եմ կարոտում,  ընկերներիս,  բացի  այդ ուսանողական կյանքն եմ շատ կարոտել՝  սկսած  միջանկյալների  աժեոտաժից մինչև մեր սև շենքի  բուֆետը:

—  Ես հիմա քո ասած  միջանկյալային շրջանում  եմ, ի՞նչ կուզես՝ վաղը քո փոխարեն անեմ:

— Մի  աղջիկ կար, կուզեի  տեսնել,  բայց  որ իմ փոխարեն  դու գնաս տեսնելու,  մի քիչ սիրուն չի  նայվի:

— Գևորգ,  քեզ ոգևորող  հերոս  ունե՞ս:

— Բա առանց դրա՞, հիշում ես չէ՝  ես դիրքերից եմ իջել ու քունս տանում է. սա քո վերջին հարցն է ու ես  ընդամենը պատսխանում եմ ՝  Մոնթե Մելքոնյան :

Քնեց:

Իսկ ես  չհասցրի ասեմ, որ իմ հերոսն էլ   ինքն է  ու էն  բոլոր տղեքը, որ հիմա կանգնած են սահմանին: Բայց  հենց այս վայրկյանին, Գևորգի պես խուսափելով պաթոսային տեքստ գրելուց, այստեղ վերջակետ եմ դնում ու «շոշափելիի» հետևից գնում՝ մեկ ամսից մեկնարկող զորահավաքին եղբորս  ուղարկելով միանալու հերոսներին: