Հասարակություն

«Մեր տուն» օրրանում ապրում են չափահաս աղջիկներ տարբեր մանկատներից

satikisahakyan
Էջմիածնի  «Մեր տուն» հասարակական կազմակերպությունը օրրան է մանկատան չափահաս աղջիկների համար, որտեղ նանք ստանում են ընտանեկան ջերմություն, քնքշանք, կրթություն, մասնագիտական հմտություններ և, որն ամենակարևորն է, ամուսնանում ու կազմում են նոր ընտանիքներ:   Երեսունհինգ աղջիկներից տասնմեկին արդեն  ամուսնացրել են, ունեն 15 թոռ: Մանկատան շրջանավարտ աղջիկներն իրենք են ցանկություն հայտնել ապրել Էջմիածնում, շուտով այստեղ կգա ևս  չորս աղջիկ Գավառի ու Վանաձորի մանկատներից:

«Ես հոգեբան չեմ, մանկավարժ չեմ, սոցիոլոգ չեմ, այլ արվեստի բնագավառի մարդ, ով առանց դժվարությունները պատկերացնելու միանգամից մտավ ծանր հոգսի տակ»,- ասում է Էջմիածնի մեր տուն հասարակական կազմակերպության նախագահ Տիգրանուհի Կարապետյանը:  Տարիներ առաջ նա խնդիր դրեց չափահաս դարձած որբ աղջիկներին մեկ հարկի տակ պահելու, դաստիարակելու և և օգնելու ապագան կողմնորոշելու հարցում, որի հաջողության մասին չէր էլ կարող երազել:

Մեր տուն հասարակական կազմակերպությունում  այժմ ապրում են տարբեր մանկատներից չափահաս  աղջիկներ: Նրանցից շատերն  արդեն ձեռք են բերել այն, ինչը կորցրել էին մանկության տարիներին և որի մասին շարունակ երազել են: Ինը տարվա ընթացքում կազմակերպությունն աշխատել են 35 շրջանավարտի հետ, որոնցից  շատերն ամուսնացել  և ունեն սեփական ընտանիքը, երեխաներ:

Աղջիկներից  վեցը ստանում է  բարձրագույն կրթություն, մյուսները ձեռք են բերում մասնագիտական հմտություններ՝ ասեղնագործություն, գորգագործություն, զբաղվում են ձևավորման արվեստով և այլն: Ուսման ծախսերն հոգում է հայ օգնության ֆոնդը: Սյուզաննա Հասրաթյանը արդեն չորս տարի Մեր տան բնակիչ է, 8 տարեկանից  գտնվել է  Բյուրեղավանի խնամքի կենտրոնում, մայրը մահացել է, հայրն՝ անհայտ կորել: Սյուզիի երազանքները մեծ են՝ լավ սովորել, լավ աշխատանք գտնել, հետո ընտանիք կազմել:

Ալիսա Հարությունյանն ապագա բուժքույր է, ազատ ժամերին զբաղվում է գորգագործությամբ, նկարում է:

Մեր տան ամենակրտսերը  Լիաննա Զաքարյանն է, 16 տարեկան,  ծնված օրվանից մեծացել է  մի քանի մանկատներում և արդեն ութ ամիս ապրում է Էջմիածնի ,,Մեր տուն,,  հասարակական կամակերպությունում, համեմատաբար աշխույժ է և ունի իր նախասիրությունները, գրում է բանաստեղծություններ:

Լիաննան անկեղծորեն խոստովանում է, որ ինքն ազատ կյանքը սիրող մարդ է , որ կարող էր իր կյանք այլ ընթացք ունենալ , եթե չգար այստեղ:

Վանաձորից Էջմիածին հասած կենսուրախ բնավորությամբ  Գոհար Մովսիսյանը մեկ տարի առաջ է հաստատվել նոր բնակավայրում, այժմ խոհարարական դաընթացների է մասնակցում, սիրում է երգել, երգելով էլ պատրաստում է համեղ կերակուրներ:

Այստղ են ապրում նաև երեք քույրերը՝ Մարգարիտան, Մարիետան և Արփինեն, որոնց մայրը կենդանի է, սակայն հիվանդ, նա Բաքվից բռնի տեղահանվածներից, երեխաները մեծացել են Վանաձորի մանկատանը և այժմ միասին են: Մարգարիտան շուտով կավարտի  մագիստրատուրան, մշակութաբան է, Մարիետան՝ վարսավիր է, Արփինեն՝ ձևավորող:

Մեր տան աղջիկներն ունեն ընկերուհիներ, ովքեր հաճախ են այցելում իրենց և իրենք նույնպես հյուրընկալվում են, սիրելի են դարձել հարևանների շրջանում:

Մեր տան հասարակական կազմակերպության աշխատանքը կազմակերպվում է ամերիկահայերի հանգանակությամբ, որոշակի աջակցություն է ցուցաբերում  Էջմիածնի քաղաքապետարանը :  Այստեղից հաճախ են հարսնացած դուրս գալիս, առաջիկայում ևս սպասում են նոր հարսանիքի:

 

Back to top button