Դաունի համախտանիշով ծնված երեխայից հրաժարված մոր թեման այս օրերին ակտիվորեն քննարկվում է համացանցում: Ռուզաննա Բադալյանի , նրա նորզելանդացի ամուսնու և նրանց՝ դաունի համախտանիշով ծնված որդու՝ Լեոյի մասնակցությամբ ընտանեկան դրաման առիթ է ստեղծել լրջորեն մտորելու և գնահատելու՝ իրականում ինչ իրավիճակում է հայտնվում հայ ընտանիքը, երբ այնտեղ ծնվում է առողջական լուրջ խնդիր ունեցող երեխա, մասնավորապես այնպիսի, ինչպիսին , օրինակ, դաունի համախտանիշն է:
Հունվարի 21 –ին Երևանի Մոր և մանկան առողջության պահպանման կենտրոնում ծնվեց Ռուզաննա Բադալյանի և նրա նորզելանդացի ամուսնու՝ Սեմի առաջնեկը: Երեխան ծնվել էր դաունի համախտանիշով: Զույգը դիմել է ամուսնալուծության, քանի որ երեխայի մայրը հրաժարվել է փոքրիկից՝ պատճառաբանելուվ, որ ունակ չէ մտավոր ու ֆիզիկական արատներով երեխաների համար բացակայող պայմաններում գտնվող երկրում իր 80 հազար դրամ աշխատավարձով խնամել հիվանդ երեխային:Այս դեպքին ակտիվորեն արձագանքեցին մասնավորապես արտասահմանյան լրատվամիջոցները՝ մեղադրանքներ ուղղելով հայ կնոջը, որը որոշել էր մի կողմ դնել մայրական զգացմունքներն ու երեխային հնարավորություն տալ բարեկեցիկ կյանք ունենալ Նոր Զելանդիայում՝ հոր հետ միասին: Ընտանեկան դրամայի մանրամասների մեջ չխորանալով, այդուհանդերձ նշենք, որ այն առիթ է ստեղծել լրջորեն մտորելու և գնահատելու՝ իրականում ինչ իրավիճակում է հայտնվում հայ ընտանիքը նման խնդրի բախվելիս:
Որքանով է հիմնավորված Ռուզաննա Բադալյանի այն պատճառաբանությունը, թե նման խնդիրներ ունեցող երեխաներին մեծացնելու համար Հայաստանում անհրաժեշտ պայմաններ չկան:
«Դեռևս շոկի մեջ էի, երբ եկավ բժիշկն ու խնդրեց որոշում կայացնել, եթե երեխային չեմ վերցնելու, ինձ ու փոքրիկին չտանջելու համար Լեոյին չբերեն մոտս: Կյանքիս ամենադաժան որոշումը, որը պետք է կայացնեի առավելագույնը մի քանի ժամվա ընթացքում»,-ֆեյսբուքյան գրառման մեջ իր որոշումը այս խոսքերով է հիմնավորել Ռուզաննա Բադայլանը: Պերինատոլոգիայի, մանկաբարձության և գինեկոլոգիայի հանրապետական ինստիտուտի փոխտնօրեն Արշակ Ջերջերյանը բացառում է, որ հիվանադանոցում կնոջը կարող էին նման շտապ որոշում կայացնելու փաստի առջև կանգնեցնել:
Մեր երկրում տարեկան քանի երեխա է ծնվում դաունի համախտանիշով. պաշտոնական վիճակագրությունը լռում է: Հենվելով զուտ ենթադրությունների վրա Արշակ Ջերջերյանը նշում է 40-45 թիվը: Աշխատանքի և սոցիալական հարցերի նախարարության երեխաների հիմնահարցերի բաժնի պետ Լենա Հայրապետյանի տվյալներով Հայաստանում 2014 թվականին մանկատուն է ընդունվել 22 երեխա դաունի համախտանիշով: Այս երեխաների խնամքը շատ չի տարբերվում հաշմանդամություն ունեցող այլ երեխաների խնամքից: Իսկ նրանց խնամքի համար, ըստ նրա, Հայաստանում կան բոլոր անհրաժեշտ պայմանները:
Որքանով է պետությունն աջակցում այն ծնողներին, ովքեր չեն հրաժարվում իրենց խնդիրներ ունեցող երեխաներից, մասնավորապես դաունի համախտանիշով ծնված: «Պետական աջակցությունը սահմանափակվում է հաշմանդամ երեխաների համար նախատեսված կենսաթոշակով»,-հարցին հակիրճ արձագանքում է պետական պաշտոնյան:
Վարդուհի Արամյանի տեղեկությունները ոլորտում առկա խնդիրների մասին անհամեմատ ծավալուն են, քանի որ դաունի համախտանիշով տառապող երեխայի խնամքը նրան ստիպել է անձամբ բախվել բազմաթիվ խնդիրների՝ հոգեբանականից մինչև նյութական:
Վարդուհու համոզմամբ՝ մեզանում կա տեղեկատվության պակաս, մենք սարսափում ենք մի բանից՝ կոնկրետ դեպքում հիվանդությունից, որի մասին գաղափար չունենք: «Ես և փոքրիկս փորձում ենք կոտրել կարծրատիպերը և համոզել բոլորին, որ մենք ևս մարդ ենք և ապրելու իրավունք ունենք»,-ասում է Վարդուհի Արամյանը:
