Արմինե Գեւորգյան
«Ռադիոլուր»
Մեր պապին. հենց այսպես էին Երվանդ Ղազանչյանին դիմում իր հարազատ թատրոնում: Դերասան Արթուր Կարապետյանը ասում է, որ չնայած չէր սիրում, երբ իրեն այդպես էինք դիմում, բայց ամեն անգամ լսելիս միշտ մեղմ ժպտում էր:
«Ինքը միշտ ասում էր, որ անփոխարինելի ոչ-ոք չկա, բայց կան անկրկնելի մարդիկ: Ինքը մեր թատրոնի համար անկրկնելի էր: Եթե փորձի ժամանակ ինքը ինչ -որ մեկի վրա բարկանում էր, ավելի լավ է այդ մարդը թատրոն չմտներ, բայց դա տևում էր ընդամենը մի քանի վայրկյան, հաջորդ պահին մոռանում էր, ոնց որ ոչինչ չէր եղել»:
10 օր առաջ էր եկել թատրոն, ցանկանում էր նոր գործ բեմադրել: Հանձնարարականը տրված էր, բայց մնաց դարակում:
Թատրոնի տնօրեն Կարո Շահբազյանն ասում է՝ Կոմեդիայի թատրոնը ասոցացվում էր հենց Ղազանչյան անվան հետ, ու այսօր դժվար է հավատալ, որ նրա հումորներն ու ժպիտը այլևս չեն հնչելու այս պատերի ներքո: Նա հումորի մեծ վարպետ էր, անգամ դիտողությունն էր այնպես անում, որ դիմացինը շնորհակալություն էր հայտնում: Նա մեծ հայ էր, ում համար ազգայինը վեր էր ամեն ինչից:
«Հասկանում եմ ինչ կորուստ ունենք, ու ինձ թվում է միայն Պարոնյան թատրոնը չէ, այլ հայ ժողովուրդը կորուստ կրեց: Ղազանչյան մարդը ոչ միայն բեմադրիչ էր, ուսուցիչ էր, այլ հայի տեսակ էր: Ամեն առիթով հատկապես երիտասարդներին ասում էր, Ձեր տեսակը, հայի տեսակը պահեք»,- ասում Շահբազյանը:
Ավագ ընկեր, ճանապարհի ընկեր, թատրոնի ընկեր ու այսպես ընկերների շարքը կարող է լինել շարունակելի: Արմեն Էլբակյանը հիշում է Ղազանչյանի հետ անցկացրած տարիները:
«Ղազանչյանը միավորեց անցյալն ու ներկան և փորձեց ամեն ինչ անել, որպեսզի Հայաստանը դառնա թատերական և մշակութային երկիր: Նա իր ամբողջ ստեղծագործական կյանքում ամեն ինչ արեց, որպեսզի ամբողջ Հայաստանով մեկ տարածվի թատերական մշակույթը, թատրոնը, որը խիստ կարևոր է մարդու կյանքում: Նա ամեն ինչ արեց ազգային մշակույթը բարձրացնելու համար բեմ և փոխանցելու մեր ժողովրդին: Այս ժամանակաշրջանում նման մարդկանց կարևորությունը ավելի ու ավելի ենք զգում»:
ՀՀ նախկին վարչապետ Հովիկ Աբրահամյանը, ով բարեկամական հարաբերություններ ուներ Ղազանչյանի հետ, ասում է, որ վերջին անգամ նրան տեսել է մի քանի օր առաջ հիվանդանոցում, բայց անգամ այդ վիճակում չէր կորցրել լավատեսությունն ու հումորի զգացումը:
«Մեծ կորուստ էր, քանի որ մենք շատ բարեկամական ջերմ հարաբերություններ ունեիք: Ղազանչյանի դերակատարությունը թատրոնի զարգացման գործում ես շատ մեծ եմ գնահատում: Մի քանի օր առաջ գնացել էի հիվանդանոց զրուցեցինք, տրամադրությունը բարձրացավ, հումորներ արեցինք: Իսկապես ինձ համար շատ մեծ կորուստ էր»:
Իսկ արդեն թատրոնի հանդիսատեսին էր նայում նրա մեծադիր ժպտացող լուսանկարը: Անկյունում նրա ընկերներն ու կոլեգաները հիշատակի խոսք էին ասում:
Վերջին անգամ էլ հանդիսատեսը Երվանդ Ղազանչյանին բեմից ճանապարհեց ծափերի ներքո:
