«Մհեր Մկրտչյան» արտիստական թատրոնում այսօր վերջին հրաժեշտն են տվել ՀՀ ժողովրդական արտիստ, կինոռեժիսոր, սցենարիստ և բեմադրիչ Ալբերտ Մկրտչյանին: Հուղարկավորության արարողությունը տեղի է ունեցել Երևանի քաղաքային պանթեոնում:
Ալբերտ Մկրտչյանը կյանքից հեռացել է փետրվարի 28-ին: Նախորդ օրը՝ փետրվարի 27-ին լրացել էր նրա 81-ամյակը: Ռեժիսորը ծնվել էր 1937 թվականին Լենինականում: Հայտնի ու սիրված դերասան Մհեր Մկրտչյանի կրտսեր եղբայրն է:
Նա ծնվել էր Լենինականում, ինչպես ինքն էր սիրում ընդգծել Գյումրու նախկին անվանումը: Իր մեջ խորապես կրում էր հարազատ քաղաքի հոգևոր, մշակութային, անգամ կենցաղային շերտերը, և կարողանում էր այդ իրականությունն ՝ իր բոլոր դրսևորումներով, փոխանցել մկրտչյանական կինոյի լեզվով: Ալբերտ Մկրտչյանի առաջին ֆիլմը «Լուսանկար»-ն էր, հետո նկարեց «Հուշարձանը». հետաքրքիր կինոմտածողության առկայությունն ակնհայտ էր: Ռեժիսորի տաղանդի ու ինքնատիպ ձեռագրի ցայտուն դրսևորոմները դարձան «Խոշոր շահում», «Կյանքի լավագույն կեսը», «Հին օրերի երգը», «Մեր մանկության տանգոն», «Ուրախ ավտոբուս», «Տխուր փողոցի լուսաբացը» ֆիլմերը:
«Գյումրու միջոցով նա կինո բերեց ազգայինը »,-ասում է կիոնգետ Սուրեն Հասմիկյանը։
«Կա կինոյի մի տեսակ, որի նվիրյալն էր Ալբերտ Մկրտչյանը: Դա կոչվում է իրական սիրո հենքի վրա ստեղծված ժողովրդական կինո, որը միշտ ապրելու է»,- Կինեմատոգրաֆիստնեի միության նախագահ, ռեժիսոր Հարություն Խաչատրյան։
Գյումրու նախկին կենտկոմի քարտուղար Դոնարա Հարությունյանն Ալբերտ Մկրտչյանին ճանաչում էր դեռ դպրոցական տարիներից: Եղբոր հետ համադասարանցիներ էին: Սիրով ու կարոտով է հիշում հատկապես այն տարիները, երբ Ֆրունզիկ ու Ալբերտ Մկրտչյաններն իրենց հարազատ քաղաքը վերածում էին մի մեծ կինոտոնի, որը միայն նկարահանումներով չէր սահմանփակվում: Գյումրու նախկին կենտկոմի քարտուղարն այդ ամենի ակտիվ մասնակիցն ու հաճախ հովանավորն էր։
«Մեր մանկության տանգո»-ի հուշերն էին այսօր համակել հատկապես թատերական գործիչ Երվանդ Ղազանչյանին: Ալբերտ Մկրտչյանն իր ձեռագիրը թողեց նաև բեմադրական արվեստում, եղավ «Մհեր Մկրտչյան» արտիստական թատրոնի հիմնադիրը: 2015 թվականին արտիստական թատրոնը հանձնեց որդուն՝ Մհեր Մկրտչյանին: Վիճակն արդեն լավ չէր, սկլերոզը գնալով խորանում էր:
Վերջին տարիներին նոր ֆիլմ էր ձեռնարկել՝ Սոս Սարգսյանի «Լակոտը» վիպակի հիման վրա: Բավական աշխատանք էր արվել, երբ գլուխ բարձրացրեց չարաբաստիկ հիվանդությունը: Իր իսկ ցանկությամբ հրաժարվեց ֆիլմից՝ այն ավարտին չհասցնելով: Նա ապրեց ուղիղ 81 տարի ու մեկ օր՝ իր հետ տանելով մկրտչյանական կինոյի ձեռագիրն ու գյումրվա կոլորիտը: Իսկ ապրողներին թողեց մկրտչյանական կինոլեզվին անդավաճան իր չափազանց զգայուն ֆիլմերը:
