Հանրությունը դեռևս չի գիտակցում առաջիկա խորհրդարանական ընտրությունների կարևորությունը. նախագահական ընտրություններ այլևս չեն լինելու, ու առաջիկա ընտրությունները փաստորեն հանրության միակ հնարավորությունն են դիրքորոշում հայտնելու՝ այսօր այս դիտարկումն արել է քաղաքագետ Ալեքսանդր Իսկանդարյանը։ Նախընտրական փուլը, ըստ վերլուծաբանի, իրապես կմեկնարկի աշնանը, բայց քաղաքական քասթինգն արդեն սկսվել է:
Ինչ հավակնություններով ու հնարավորություններով են քաղաքական ուժերը մոտենում նախընտրական շրջանին: Հարցին պատասխանելիս քաղաքագետ Ալեքսանդր Իսկանդարյանն հորդորում է առաջնորդվել այն իրողությամբ, որ քաղաքական ուժերն առաջիկա ընտրություններին նախապատրաստվում են վստահության դեֆիցիտի պայմաններում: Վերլուծաբանը, հիմնվելով տարբեր հարցումների վրա, նշում է, որ հանրության մոտ 75 տոկոսը կուսակցություններին չի վստահում: «Եթե 4-5 տարի առաջ հանրությունը չէր վստահում քաղաքական դաշտի իշխանական հատվածին, ապա հիմա անվստահությունը հավասարապես տարածվում է բոլորի վրա՝ թե իշխանականների, թե ընդդիմադիրների»:
Ուղղել իրավիճակը կամ վերականգնել վստահությունն ընդամենը կես տարվա ընթացքում իրատեսական չէ, ուստի քաղաքագետը կարծում է, որ գործի կդրվեն հին կամ արդեն ծանոթ զինատեսակները: Ոչ թե հանուն-ի, այլ ընդդեմ-ի տրամանությունը, Իսկանդարյանի կարծիքով, կգործի նաև առաջիկա նախընտրական շրջանում: «Քանի որ Հայաստանում ավանդաբար պահանջարկ ունի արմատական բառապաշարը, ապա ենթադրելի է, որ որքան մոտենան ընտրությունները, այնքան քաղաքական ուժերի բառապաշարն ավելի արմատական կդառնա: Այսինքն՝ կտեսնենք պայքար այն տրամաբանությամբ, թե ով է ավելի կտրուկ արտահայտվում կամ ով է ավելի սուր քննադատում»:
Քաղաքականության հիստերիկ հատվածն ընտրությունների մոտենալով ավելի ընդգծված կդառնա, քանի որ ծրագրեր ու իրական մեխանիզմներ առաջարկելն այդքան էլ պահանջարկ չունի: Դժգոհության ալիքը, ինչպես Իսկանդարյանն է ասում, քաղաքական ուժերին միավորներ կբերի, ոչ այնքան, որ լուրջ այլընտրանք դառնան իշխանությունների համար, բայց այնքան, որ խորհրդարանում ներկայացված լինեն: Իսկանդարյանը մոտավորապես այնպիսի խորհրդարան է կանխատեսում, որը գործում է նաև հիմա: «Իմ պատկերացմամբ՝ Հանրապետական կուսկացությունը առաջիկա խորհրդարանում կվերցնի տեղերի 51-ից 66 տոկոսը, մնացած մասը հարկ կլինի լրացնել այլ ուժերով»:
Արդյո՞ք ընտրապայքարում նորաստեղծ ուժերը մրցակցային առավելություններ ունեն: Իսկանդարյանը չի կարծում, որ քաղաքական ուժի թարմությունն ինքնին հաղթանակի գրավական է: Ջրբաժանը, ըստ նրա, ոչ այնքան նոր թե հին սահմանագծն է, որքան ՝ ով ինչպես կաշխատի: Չի բացառվում, որ հները նոր իրավիճակին համապատասխան փոխակերպումների դիմեն, առավել ևս որ դրա նախադեպերն ունենք:
Իսկ ավելի մեծ իմաստով Իսկանդարյանի գնահատմամբ դրանից ոչինչ չի փոխվի: «Ինչ տարբերություն խորհրդարանի 3 հոգանոց խմբակցությունը հին թե նոր ուժ կլինի կամ ինչ տարբերություն ԱԺ-ում հիստերիկ դրսևորումներ կցուցաբերի մեկ տարի առաջ ձևավորվա՞ծ, թե՞ արդեն 15 տարի գործող քաղաքական ուժը»:
Եվ վերջապես ինչ տարբերություն, թե որ քաղաքական ուժը կամ խմբավորումը չի կարողանա ազդել իրական քաղաքականության վրա ՝ ասում է Իսկանդարյանը:
Քաղաքական դաշտի հիմնական խնդիրը շարունակում է չլուծված մնալ՝ ընդդիմությունն իրական ազդեցություն չունի, իշխանություններին լուրջ այլընտրանք չէ։ Արդյուքնում՝ ընդդիմադիր ուժերը մրցակցում են ոչ թե իշխող կուսակցության, այլ միմյանց հետ: Դասական իմաստով իրական ընդդիմության կազմավորումը Հայաստանի համար խիստ կարևոր է, բայց նաև դժվար ու այս ընտրություններին՝ անիրագործելի:
Վերլուծաբանը չի տեսնում որևէ նախադրյալ, որը կնպաստի այդ իրական ընդդիմության ձևավորմանը:
