Տասնվեցամյա Էրիկ Գրիգորյանը Հադրութի տարածաշրջանի Բանաձորի համայնքի բնակիչ է: 7-րդ դասարանում է եղել, երբ ընտանիքով Երևանից մեկնել են Բանաձոր: Ասում է, որ արդեն սովորել է այստեղի սովորույթներին: Տարբերություններն էլ իր համար միայն շենքերի մեջ է: Ասում է, որ գյուղում ավելի լավ է, մարդիկ ավելի պարզ են, անկեղծ: Դպրոցի տնօրեն Նուշիկ Առաքելյանը շտապում է ներկայացնել Էրիկի հաջողությունները: Մարզային և հանրապետական օլիմպիադաներում ռազմագիտություն առարկայից հաղթել է, այժմ էլ պատրաստվում է մասնակցել ՀՀ -ում անցկացվող օլիմպիադային:
Հարցնում եմ զինվորական ես դառնալու, պատասխանը չի ուշանում: Այո՛: Մինչ տնօրենը ներկայացնում էր Էրիկի ընտանիքի պատմությունը, ամբողջ ընթացքում նա աչքերը հառել էր մի կետի ու համեստորեն լռում էր, աչքի պոչով ժպտում: Նրա մայրը ու եղբայրը մեկել են սահման, քույրերն ամուսնացել են, տանը մնացել էր մենակ:
Դպրոցի բակից ներս ենք մտնում, հինգերորդ դասարանում երեք աշակերտ է: Հայոց պատմության ժամն է, ու չնայած որ ծրագրով այլ թեմա էր, աշակետների քննարկվող հարցը քառօրյա պատերազմն էր: Դասարանը անվանակոչված է Արցախի հերոս Մոնթե Մելքոնյանի անունով, իսկ պատերին էլ փակցված է մերօրյա պատմության հերոսների կենսագրությունը:
Բանաձորի դպրոցը նախկինում յոթ գյուղերի համար հենակետային դպրոց է եղել: Այսօր այստեղ սովորում են քսանչորս աշակերտ, որից վեցը՝ առաջին դասարանում: Տնօրեն Նուշիկ Առաքելյանը առաջիններից մեկն էր, որ 1993 թ վերադարձավ գյուղ, երեխայի հետ միասին, ամուսնուն կորցրել էր 91 թ-ին, երբ հայթափվել էր գյուղը:
Գրեթե բոլոր դասարանների աշակարտները նույն հարցն են տալիս ուսուցիչներին՝ երբ է վերջանալու պատերազմը, ու երբ կհաստատվի խաղաղություն: Այս 24 երեխաների հայրերը, եղբայրներն ու մանկավարժների ամուսնիները սահմանում են:
Բանաձորի դպրոցի վասատակավոր ուսուցիչ Գերոգի Սերիկյանը խոսոտովանում է, որ այս նոր սերնդին թերահավատորեն են վերաբերվել, բայց քառօրյա պատերզամը բոլորովին այլ բան ապացուցեց:
