Արցախյան ազատամարտի հերոս, հետմահու երկրորդ աստիճանի մարտական խաչի շքանշանակիր, Արմավիրի «Արծիվ 13» ջոկատի հրամանատար Ռուբիկ Եղոյանն այսօր կդառնար 56 տարեկան, սակայն նա արդեն 24 տարի մեզ հետ չէ: Ռուբիկն իր կյանքը դրեց Արցախի ազատագրման զոհասեղանին: Արմավիր քաղաքի թիվ 1 ավագ դպրոցը կրում է Ռուբիկ Եղոյանի անունը, հակառակորդից առգրավված տանկն էլ այժմ որպես բաց թանգարանային նմուշ գտվում է Նորապատ համայնքի մշակույթի տան դիմաց «Արծիվ-13» մակագրությամբ:
Ամեն տարի այս օրը մարդաշատ է Արմավիր քաղաքի Ռուբիկ Եղոյանի անվան դպրոցի բակը: Այստեղ են գալիս նրա մարտական ընկերները, հարազատներն ու բարեկամները, խոնահվում հերոսի հիշատակի առջև, ծաղիկներ դնում բրոնզաձույլ կիսանդրին և երախտիքի խոսքեր ասում նրա անսահման հայրենասիրության մասին: Որդու կորստի հետ մինչև օրս չի համակերպվում մայրը՝ Թամարա Եղոյանը.«Նա ամենուր ինձ հետ է, իմ մտքերը միայն նրա հետ են»:
Ռուբիկի երազանքները մեծ էին, ավիացիայի ինստիտուտ ընդունվելու ցանկությունն էլ անսպառ, սակայն անսալով մոր խնդրանքին չի հեռացել հայրենիքից և սովորել Երևանի պոլիտեխնիկական ինստիտուտում, աշխատել Արմավիրի հաստոցաշինական գործարանում: Հայրենիքի նկատմամբ ունեցած սերը գլուխ բարձրացրեց ազգային զարթոնքի տարիներին: Առաջիններից էր, որ Հոկտեմբերյանի Կարմիր ակումբի դիմաց նստացույց արեց, հետո ղեկավարեց ցույցերը: Իսկ երբ Հայաստանն ու Ղարաբաղը վտանգի մեջ էին նա հայրենիքի պաշտպանությունը վեր դասելով անձնական կյանքից, զենք է վերցրել և կամավորների ջոկատ կազմելով՝ մեկնել պաշտպանելու սկզբում Հայաստանի հյուսիս-արևելյան սահմանները, այնուհետև Արցախը: Մի շարք նորարարությունների հեղինակը զբաղվել էր ընդհատակյա զենքի սարքաշինությամբ, իսկ խնայած միջոցներն ու աշխատավարձը ներդրել զենք-զինամթերք հայթայթելու գործին: Հակակարկտային կայանների թնդանոթներն ու հրանոթները հավաքելով, վերանորոգել է և ուղարկել մարտի դաշտ:
Մայրը պատմում է , որ Ռուբիկի կազմավորած ջոկատին Արցախում Վազգեն Սարգսյանը տվել էր «Գետաշենի արծիվներ» ծածկանունը, որն հետո դարձել է Արծիվ-13: Թամարա Եղոյանը թվարկում է որդու անցած մարտական ուղին՝ Գետաշեն, Հադրութ, Հակոբ Կամարի, Ջրաբերդ, Հաթերք, Կարմիրավան, 3-րդ սովխոզ, Մատաղիս, Մքարտակերտ, Լենինավան:
Անքուն գիշերներ անցկացրած մայրը միշտ է սպասել որդուն, վերդառնալուց ուրախացել,մեկնելուց օրհնության խոսք ուղղել՝ դարձյալ վերադարձի ակնկալիքով:
1992 թվականի հունիսի 13-ին Թամարա մայրիկը վերջին անգամ է ճանապարհել որդուն, մոր սիրտն անհանգստացել էր ու տագնապել: 21 օրից էր վերադառնալու, սակայն չհասցրեց: Անհավասար մարտում Ռուբիկի ջոկատը ետ էր վերցրել 4 գյուղ, Լենինավանի մատույցներում լուսաբացին ընկել շրջափակման մեջ, կռվել մինչև վերջին փամփուշտը: 1992 թվականի հունիսի 29-ին Ռուբիկի ջոկատն անհետ կորել է, գտնվել է միայն հրամանատարի դին ու ամփոփվել Արմավիրի գերազմանատանը: Մայրը չի ցանկանում խոսել այդ մասին, չի հավատում, որ դա իր որդու գերեզմանն է: Թամարա մայրիկն ապրելով ապրեցնում է նաև իր որդուն, հավաքագրելով նրա մասին հուշերը արդեն երկրորդ գիրքն է կազմել, որոնք դեռ չեն հրատարակվել: Ծնունդդ շնորհավոր Ռուբիկ Եղոյան
