Մեր զինվորների մարտունակության, պատրաստակամության և հատկապես այս օրերին ցուցաբերած սխրանքի մասին հավերժ պետք է խոսել: Ցավոք, նրանցից ոմանք հայրենի հողը պաշտպանեցին արյան գնով, ոմանք էլ դարձան հաշմանդամ: Սակայն նույնիսկ այս դեպքում սուրը պատյան չեն դնում և պատրաստ են մեկնել առաջնագիծ:
Սահմանագոտում ապրիլյան այս թեժ օրերին, ցավոք ունեցանք զոհեր, ովքեր թշնամու մեծաթիվ խմբերի դեմ պայքարել ու հայոց հողից հակառակորդին ետ են շպրտել իրենց կյանքի գնով: Այս պատերազմը խլեց հայրենիքի պաշտպանների կյանքեր և նրանցից ոմանք էլ այսօր զրկվել են կրկին բանակում ծառայելու հնարավորությունից: Նույնիսկ երկու ոտքերից զրկված ու հաշմանդամ ևս երեք հերոսներն այդ վիճակում պատրաստակամ են մեկնել մարտի դաշտ՝ ընկերներին թշնամու սանձարձակությունների դեմ միայնակ չթողնելու համար:
«Ձեր ցավը տանեմ տղե՛րք ջան, պինդ կացեք մինչև մենք էլ ենք գալու հասնենք»:
19 –ամյա Դավիթը արցախյան պատերազմի բովով անցած զինվորականի ընտանքիում է մեծացել: Հայրն այժմ էլ է շարունակում զինվորականի գործն ու ծառայում հայրենիքի մատույցներում: Հայրենասերի ոգով դաստիարակված զավակը զորակոչվել է բանակ՝ հայկական սահմանները պաշտպանելու նպատակով: Սակայն վերջին օրերի թեժ պայքարի ընթացքում ականապատ տարածքը դարձավ նրա զույգ ոտքերի անդամահատության պատճառ: Ասում է՝ մահից փրկվել է դասակի հրամանատարի շնորհիվ:
«Նռնակը պայթեց, տեսա, որ երկու ոտքս չկա: Մի ոտքս շալվարիս գոտով կապեցի, մյուսն էլ բատինկիս շնորոքով: Չեմ սողացել, սաղ մինապատված էր, կպայթեի, դասակիս հրամանատարը եկավ հանեց»:
Երբ պառկած սպասել է, որ ինչ որ մեկը հասնի օգնության, 19-ամյա զինվորը գլխի տակ զգացել է կոշտ բան և երբ նայել է՝ տեսել է նորից ական է: Ձեռքերով փորել ու գլխի տակից հանել է ականը: ՀՀ ՊՆ նախարար Սեյրան Օհանյանի՝ հոսպիտալ վիրավորներին այցի ժամանակ կրտսեր սերժանտը խնդրել է ապաքինվելու դեպքում ուղարկել հայրենիքի հանդեպ պարտքը շարունակելու: Ասել է կընդառաջեմ:
Մյուս հերոսը Արման Ավետիսյանն է, ով նույնպես այս մարտերի ընթացքում առաջնագծում իր մարտական պարտականությունները կատարելիս՝ ականից վիրավորվել է Պայթյունից անմիջապես հետո չի հասկացել, թե ինչ է կատարվել:
«Հենց պայթավ, կանգնա, ընգա գետնին, ձեռք տվեցի զգացի որ ոտքս չկա»:
Արդեն խրամատում զինակից ընկերները դադարեցրել են արյունն ու կռվել չկարողանալու պայմաններում մարտընկերների զենքերն է սկսել լիցքավորել: Իր և զինակից մյուս ընկերոջ՝ Նարեկ Վարդումյանի, այժմյան միակ բարեմաղթանքն էլ դիրքապահ ընկերներին էր ուղղված:
«Բոլոր էս մեր վիրավորներին ցանկանում եմ առողջություն, մեկ էլ պոստեր ծառայող տղերքին միշտ լավ նայեն: Իրանց դուխ, առողջություն, ուշադիր լինեն, թող ստեղ ինչքան տղա կա գնան օգնեն մեր տղերքին»:
Առյուծ որդիներ ծնած հայոց մայրերի հպարտությունն են այս տղաները՝ հայրենիք են պաշտպանել ու թշնամուն ցույց տվել իր տեղը: Մերօրյա հերոսների և հայոց պատմության հաղթանակած էջերն իրենց արիություններով զարդարողներին միշտ է պետք է հիշել, փառաբանել ու նրանց սխրանքը փոխանցել մատաղ սերնդին:
