Մեր աչքի առաջ կերտվող հերոսական պատմություններ…

Ասում են, որ հայրենիքները վեր են հառնում հզոր շիրիմներից։ Հայոց  հողը շարունակում  է վեր հառնել ազնվական ու ըմբոստ իր զավակների չափազանց թանկ շիրիմներով, որովհետև գոյության այլ կերպ հային, կարծեք, վիճակված չէ: Ղարաբաղա-ադրբեջանական սահմանին արդեն երեք օր ընթացող թեժ մարտերից հետո այսօր հրապարակվեցին մեր զոհված տղաներից յոթի անունները: Սա արդեն անորոշ վիճակագրություն չէ, այլ կոնկրետ կենսագրություն, պատմություն  հերոսի մասին, պատմություն, որը կերտվեց  հենց մեր աչքի առաջ:

Զորամասի հրամանատար, կապիտան Հովսեփ Գեղամի Կիրակոսյան: Ծնվել էր 1988 թվականին, արցախյան  զարթոնքի հետ միասին ու կյանքով ամրագրեց արդեն ազատ ու անկախ Արցախի գոյության իրավունքը: Հովսեփն Արմավիրի  մարզի Ապագա համայնքում էր ծնվել: Համայնքի ղեկավար Արտաշես Բարսեղյանը «Ռադիոլուր»-ի հետ հեռախոսազրույցում  նշեց, որ համայնքում սիրում ու հպարտանում էին Հովսեփով, որն առանձնանում էր իր համեստությամբ ու կրթվածությամբ.

«Վազգեն Սարգսյանի անվան ռազմական ինստիտուտն էր ավարտել: Ծառայել էր Ստեփանակերտի  Ցորի զորամսում, այնուհետև  տեղափոխվել Մատաղիս: Ամուսնացած էր, ունի երկու անչափահաս տղաներ»:

Պայմանագրային զինծառայող , շարքային Նոդարիկ Արտաշի Մարգարյանը 1963 թվականին Լոռու մարզի Գուգարք համայնքում, ծառայում էր Մատաղիսի զորամասում: «Տասը տարի առաջ մեկնել էր Արցախ աշխատելու»,-պատմում է Գուգարքի համայնքապետ Աշոտ Աշուղյանը:

«Համեստ, պարկեշտ մարդ էր: Երեք զավակ ունի: Կինը տարիներ առաջ մահացավ, ինքը մեկնեց Արցախ, աշխատում էր որպես պայմանագրային զինծառայող»:

Զոհված զինծառայողների թվում է նաև Քյարամ Սլոյանը, ազգությամբ եզդի: Ծնվել էր  1996 թվականին: Արագածոտնի մարզի Արտաշավան համայնքից էր:

Հրամանատար Յուրի Անատոլիի Փարամազյան:  Ծառայում էր ԼՂՀ Մարտունու շրջանում:

Մայոր  Հովսեփ Ռաֆայելի Մայիլյան, ծնված՝ 1978 թվականին: Ծառայում էր ԼՂՀ Հադրութի շրջանում:

Հետախույզ-գնդացրորդ, պայմանագրային զինծառայող Սասուն Ֆահրադի Մկրտչյան:

Ընդամենը 27 տարեկան էր: ԶՈւ-ում ծառայում էր 2011 թվականից:

Հրաձգային վաշտի հրամանատար, կապիտան Արմենակ Ուրֆանյան, ում աննախադեպ հերոսության մասին` Աննա Նազարյանի ռեպորտաժում:

Հայ զինվորը հերոս է, պատրաստ անգամ կյանքի գնով պահել ու պաշտպանել հայրենի հողը:  Հակառակորդի հարձակման ժամանակ կապիտան Արմենակ Ուրֆանյանը կյանքի գնով փրկել է զինակիցներին: Իր անձնակազմի հետ միասին կապիտան Ուրֆանյանը երկար մարտի է բռնվել հակառակորդի հետ։

Մի քանի անգամ գերազանցող ուժերի ճնշման տակ անձնակազմին հետ ուղարկելով միայնակ շարունակել է մարտը, խոցել  մեկ տանկ և մոտավորապես  մեկ տասնյակ թշնամու զինվորի: Վերջում մի քանի նռնակներ նետելով՝ չի թողել իրեն շրջապատեն ու վերջին նռնակով իր հետ միասին պայթեցրել է թշնամու զինվորների: Գուցե կանխազգալով՝ իր զարմիկին՝ Ռաֆայել Բարսամյանին միշտ ասել է՝ գերի չեմ ընկնի:

Մեր հերոսի մորաքրոջ որդին պատմում է՝ դրոցական տարիներին կարատեով էր զբաղվում ու երազում էր զինծառայող դառնալ։ Դա էր պատճառը, որ ընտրեց հենց հայրենիքի պաշտպանի ճանապարհը:

Կապիտան Արմենակ Ուրֆանյանը նշանված էր իր սիրելիի հետ, այս տարի պատրաստվում էր ամուսնանալ՝ արցունքն աչքերին պատմեց հարևանուհին:

Ցավում ենք եւ հպարտանում…