Արմատներ

«Առևտուրը» ժողովրդական երգերում․ «Արմատներ»

Բոշ բազրգյան եկել է… գացինք Ստամբոլ, բերինք փարա բոլ… գացեր իմ շուգեն, առեր իմ քաթան… մի քյամարի առնելն ինչ է, այ տղա կամ Գոգ ախպարը տանձ է բերել, հոս չեմ առնի, մեր տունը բեր… կարճ ասած՝ առևտուրը և ժողովրդական երգերը:

Ավանդական երգերը ժողովրդի կյանքի, կենցաղի ոչ միայն անբաժան մասն էին, այլև դրանց արտացոլումը, այն ինչ կյանքում ու կենցաղում էր, նաև երգերում էր՝ սկսած առօրյա, կենցաղային գործերից մինչև ծես ու տոնակատարություն:

Առևտուրը ևս, որպես հանրային կյանքի կարևոր երևույթներից մեկը, տարբեր ձևերով արտահայտված է ժողովրդական երգերում:

Շուկան առևտրի գլխավոր տեղն էր, որտեղից ինչ ասես կարելի էր գնել՝ գազար, ասեղ, ձմերուկ, քաթան, և տեսնել հավանական փեսացուներին՝ Ղազարին, Վարդանին, Բարսեղին ու Մանուկին:

Շուկա գնալիս հատուկ զուգվում-զարդարվում էին, ու դեյրի վրայի զարդ ու զարդարանքները, ճակատնոցները, քյամար ու վզնոցները զընգզընգում ու շխկրտում էին: Էդ շըխկրտան ու զընգրտան աղջկա անունը Նարե կամ Սառե, Շուշան կամ Հասա կարող էր լինել, որ լավ մտածենք, ուրիշ անուններ էլ մեջտեղ կգան, պարզապես նշվածները հեշտ են հանգավորվում:

Ինչ վերաբերում է պարերգերին ու առևտրին, ապա սրանց ամենակարևոր տեղը ուխտավայրն էր, տոն օրերը, երբ վանքի շուրջը տոնախմբություն էր ու տոնավաճառ, կարելի էր և ուզածը գտնել-առնել, կարելի էր աղջիկ տեսնել կամ իրենց տղի համար աղջիկ հավանել, ապա պարի մեջը օրորալ-շորորալ:

Ցուցադրել ավելի
Back to top button