Հասարակություն

Ինչպիսի Հայաստան էր երազում Լեոնիդ Ազգալդյանը. այսօր հերոսի 75- ամյակն է

Արցախյան ազատամարտի հերոս,  ազգային ազատագրական պայքարի մասնակից Լեոնիդ Ազգալդյանն այսօր կդառնար 75 տարեկան: Մարտական ընկերներն այսօր նրա հուշաքարի մոտ ծաղիկներ են  խոնարհել ու ևս մեկ անգամ հիշել իրենց անցած ուղին:

«Պիտի հաղթենք հանուն Հայաստանի». Լեոնիդ Ազգալդյանի այս նշանաբանն էր, որով  ոգևորված էին մարտնչում Անկախության բանակի իր մարտիկները: Իսկ պատերազմում  առանց զոհերի  հաղթելը բանակի առջև դրված նախապայմանն էր: Լեոնիդ Ազգալդյանի  մարտական ընկեր Վոլոդյա Ավետիսյանը մեկ առ մեկ հիշեց հրամանատարի առաջադրանքներն ու թվարկեց  անցած դժվարություններն ու կարևորագույն ձեռքբերումը, միասին տարած հաղթանակները»:

«Այն ժամանակ ես  երիտասարդ էի, իսկ Լեոնիդը 50-ին մոտ էր:  Ու էդ սարեր, ձորեր առավոտից իրիկուն, ու երբ տղերքով նստում էինք, ասում էինք, որ էս մարդը հոգնել չունի: 100-150 զինվորի գործ էինք 20 հոգով անում և նոր այդ ժամանակ հասկացանք դրա առավելությունը, որ պետք է քրտնես , տանջվես պարապմունքների ժամանակ, զոհեր չտաս մարտում»: 

Խիստ ու կարգապահ. այսպես Ազգալդյանին հիշեց  մարտական մյուս ընկերը՝ Հովսեփ Հովսեփյանը։ Նրա հետ 1991 թվականին արցախյան ազատամարտին նոր թափ հաղորդելու նպատակով ստեղծեցին  ռազմական կազմակերպություն «Անկախության  բանակը»:

Ազգալդյանի մահից հետո բանակի հրամանատարությունը ստանձնել է Հովսեփյանը: Հիշեց հրամանատարի մտորումներն ու  արժանապատիվ, ուժեղ, միասնական  Հայաստան ստեղծելու երազանքը:  Միշտ կրկնում էր. «Եթե մի օր լսեք, որ ես զոհվել եմ, մի՛ հավատացեք, ես միայն Թուրքիայի պատերի առջև կզոհվեմ»:

«Պայքարը պետք էր շարունակել և պետք է ունենանք հեռատես նպատակներ»:

 

Արդար ու անկախ Հայաստան ունենալու  պայքարով լցված. Ազգալդյանին այսպես բնութագրեց մյուս մարտական ընկերը՝ Գևորգ Սարգսյանը:  Թշնամու դավադիր գնդակը կարողացավ հաղթել միայն զորեղ հրամանատարին՝ ասում է ու շեշտում Ազգալդյանի բանակում ծառայող  զինվորի հատկանիշները:

«Ջոկատում ինքն ուզում էր տեսնել սթափ, հայրենանվեր, հայրենասեր ազատամարտիկներ, որոնք իրենց կյանքը մինչև մահ ու գերեզման, մինչև վերջ տանեին իրենց խաչը»։ 

Շատ էր սիրում Հայաստանն ու իր ժողովրդին:  Ցանկանում էր  ժողովրդին տեսնել ծաղկուն կյանքով ապրելիս: Սակայն, Վոլոդյա Ավետիսյանի գնահատմամբ, այսօր չկան  ո՛չ երազած Հայաստանը, ո՛չ էլ այդ երանելի կյանքը:

Միայն կան Լեոնիդ Ազգալդյանի հայրենանվեր գործը շարունակողները՝ սահմանին կանգնած մարտունակ ու անվախ զինվորները, որոնք կյանքի գնով, բայց «Ոչ մի թիզ  հող հակառակորդին» նշանաբանով առաջնորդվեցին  ապրիլյան պատերազմում:

Back to top button