Հասարակություն

Պատմություն ոչ թե Հայաստանից մեկնողների, այլ՝ վերադարձողի մասին

hasmikdilanyan

Արդեն մի քանի ամիս է, ինչ Սյունիքի մարզի Վերիշեն համայնքի բնակիչները ոչ թե հարևան գյուղերում թխված հացն են գնում, այլ՝ հայրենի գյուղի: Բիզնես ծրագի հեղինակը  մոտ մեկ տարի առաջ Ռուսաստանից հայենի գյուղ վերադարձած Հրանտ Պետրոսյանն է, ով  մեկ տասնյակից ավելի տարիներ բնակվելով Ռուսաստանում, ի վերջո որոշել է  վերադառնալ հայրենի գյուղ և նոր աշխատատեղեր բացել:

 

Հին Գորիսը վերջին տարիներին   դարձավ Վերիշեն:  Սյունիքի մարզի այս համայնքն  էլ առաջին հայացքից ոչնչով չի տարբերում ՀՀ մյուս համայնքներից՝ ցեխապատ փողոցներ,  մառախլապատ եղանակ, աշնան գույներ ու հոգսի տակ ճկված գյուղացիներ:

Այստեղ, ինչպես եւԳորիսում, արցախյան պատերազմի շունչն են զգացել:  Թե ինչպես  սկսվեցին առաջին կրակոցները  գյուղացիները դժվարությամբ են հիշում,  չեն մոռանում, սակայն, որ  արկերը իրար հերթ չտալով էին թափվում գյուղի վրա:  Երբ  Վերիշենում լռեցին  արկերի ձայները, տներից սկսեցին լսվել  հրաժեշտի  խոսքերը:

Գյուղի տղամարդիկ հեռանում էին՝ հիմնականում աշխատանք փնտրում Ռուսաստանում: Նրանց մեջ էին  նաև Վերիշենցի պանրագործ Սլավիկ Պետրոսյանի որդիները:  Որդիներին մենակ չթողնելու, ինչու չէ նաև աչքը վրաները պահելու համար էր, որ գնաց Մոսկվա, պանրագործությամբ զբաղվեց,  սակայն միայն մեկ տարի կարողացավ  ապրել գյուղից  հեռու:

Վերադարձավ հայրենի գյուղ , սակայն չմոռացավ ամեն օր   որդիներին ՌԴ-ից հայրենի գյուղ  վերադառնալու առաջարկ ու հորդոր անել:  Մենակ էր, ուստի և չկարողացավ սեփական բիզնեսը հիմնել: Դեռ 1992թ էր որդիներին առաջարկում  գյուղում պանրի արտադրամաս հիմնել: Աշխատանքային փորձը պատրաստ էր փոխանցել որդիներին: «Հայկական պանրի առանձանհատկությունը կաթի բաղադրությունն է, կաթի քիմիական բաղադրությունից է , Կոռնիձորի կովերի կաթից պատրաստված պանրի համը շվեյցարական պանրի համին է»:

Սլավիկ Պետրոսյանի՝ հայրենի գյուղին նվիրվածությունը  մի քիչ ավելի ուշ, սակայն, փոխանցվեց նաև  որդիներին:  Նրա որդին՝ Հրանտ  Պետրոսյանը  15 տարի աշխատեց  ՌԴ-ում, արտադրամասեր հիմնեց, աշխատատեղեր ստեղծեց: Առաջին հինգ տարին  ծննդավայր չեկավ, հետո արդեն ամեն տարի պարտադիր հայրեի գյուղ էր գալիս, ու տարեցտարի հասկանում , որ վերադառնալու ժամանակն է: Կարոտում էր ամեն ինչին «Գյուղի ամեն ինչին կարոտում է ր՝ օդը, հողը, ջուրը, հարևաններին»,- ասում է։

Ոչ միայն հասկացավ, այլ նաև  վերադարձավ ու  Վերիշենում  հացի արտադրամաս հիմնեց: Իսկ հաց են թխում,  քանի որ գյուղում հացի արտադրամաս չկար:  Ի տարբերություն շատերի՝ տղաների ապագան հենց հայրենի գյուղում  է տեսնում:  Նախընտրելի է քիչ՝ Հայաստանում, ոչ թե շատ՝ բայց արտերկրում:  Այնտեղ խնդիրներ ուներ ՝ գրանցման հետ կապված, կար օտարություն, որ հայրենի գյուղում չէր:

Հացի արտադրամասի սարքավորումները՝  1 մլն 940 հազար դրամ ընդհանուր արժողությամբ,  տրամադրվել է «Մարդը կարիքի մեջ» կազմակերպության հայաստանյան ներկայացուցչության  և ՀՕՄ հետ համատեղ իրականացվող «Աջակցություն շրջանառու միգրացիային ու վերաինտերգրմանը Հայաստանում» ծրագրի շրջանակներում:  Արտադրամասը հիմնեցին երկու աշխատողով, սակայն  վստահ են՝ նոր տեխնոլոգիաներով արտադրվող հացի արտադրամասը կընդլայնվի, նոր աշխատատեղեր կստեղծեն՝ փորձելով նաև հայրենի գյուղ վերադարձնել  ՌԴ մեկնած իրենց համագյուղացիներին:

Back to top button