Տնտեսական

Նաիրիտցիների նոր պահանջը

hasmikdilanyan
Քիմիական հսկայի՝ Նաիրիտի աշխատակիցներն ի վերջո, տարիների համառ պայքարից հետո ստացան իրենց աշխատավարձերը: Այժմ, նրանք գործարանի վերաթողարկում են պահանջում: Վերջին աուդիտը, որն անցկացրել էին Համաշխարհային բանկի փորձագետները, նշում էին, որ գործարանի վերագործարկման համար կպահանջվի 210-346 մլն ԱՄՆ դոլար:  Նաիրիտ  գործարանի արմիության ղեկավար Հրաչ Թադևոսյանը, սակայն, պնդել է, որ հնարավոր է գործարանը վերաթողարկել բավականին ցածր գնով: Ավելին, գործարանի շահագործման համար քաղաքական կամք է պետք ու առանձին օրենք՝ Նաիրիտի մասին:  Առաջին հայացքից ամեն ինչ պատրաստ է՝  քիմիական երբեմնի հսկայի վերագործարկման համար, մյուս կողմից, սակայն,  տպավորություն է, որ որևէ գործնական քայլ չի արվում, կամ էլ ցանկություն չկա, գործարանը գործարկելու համար: Նաիրիտ գործարանի արմիության ղեկավար Հրաչ Թադևոսյանը ստեղված  իրավիճակը գործարանի վատ կառավարմամբ է պայմանավորել:

 

 

Խորհրդային տարիների երբեմնի հսկա քիմիական  Նաիրիտ  գրծարանի ճակատագրի  մշումը դեռ չի ցրվում: Նախկին աշխատակիցները տարիների համառ  պայքարից  հետո ի վերջո ստացան  իրենց աշխատավարձերը: Այժմ   պահանջները փոխվել են , նրանք գործարանի  վերաթողարկում են պահանջում:  Նաիրիտցիները պնդում են՝ իրենց  գործարանի արտադրանքը մրցունակ եղել ու մնում է  համաշխարհային շուկայում: Ի տարբերություն  նրանց, ՀԲ  փորձագետները  այլ   եզրակացության են եկել ՝ Նաիրիտի հետագա շահագործումը նպատակահարմար չէ, քանի որ  արտադրվող արտադրանքի ինքնարժեքը բավականին  բարձր է:

ՀԲ մասնագետները եզրակացության մեջ նշում էին, որ եթե ստեղծված վիճակին լուծում չտրվի, ապա «Նաիրիտը» կշարունակի ծանր բեռ մնալ էլեկտրաէներգետիկայի պետական ընկերությունների վրա՝ տարեկան շուրջ  3 մլրդ  դրամի չափով աշխատավարձերի վճարման և գործարանի պահպանության համար։ ՀԲ հաշվետվության մեջ նաև  նշված է, որ գործարանի վերագործարկման համար կպահանջվի 210-346 մլն ԱՄՆ դոլլար:

Նաիրիտ գործարանի արմիության ղեկավար Հրաչ Թադևոսյանը, սակայն, պնդում է՝ «Վերջին աուդիտի մեջ նշվում էր, որ գործարանի գործարկման համար 36 ասիս կպահանջվի, կարծում եմ, որ սա այդքան էլ ռեալ չի: Մասնագտեների կարծիքով,  18 ամսում հնարավոր է ներդրող լինելու պարագայում, վերագործարկել գործարանը»:

Գործարանի նախկին մամուլի քարտուղար Անուշ հարությունյանը  չի կիսրում աուդիտորական եզրակացությունն այն մասին, որ «Նաիրիտի» մատակարարումների գնահատվող ինքնարժեքը գերազանցում է պոլիքլորոպրենային կաուչուկի կանխատեսվող գինը, ինչը գործարանը դարձնում է ոչ մրցունակ։  Հրաչ Թադևոսյանի հետ միասին նրանք պնդում են.

«Այն ընթացքում, երբ Նաիրիտը աշխատել է, իր արտադրանքը ամբողջությամբ՝ 100 տոկոսով իրացվել է, այն գրեթե ամբողջ աշխարհում է իրացվել: Մեր կաուչուկը որակով որևէ երկրի արտադրանքի չի զիջում»:

Գործարանի վերագործարկման մի քանի ծրագրեր  արդեն սեղանին են.  ացետիլենային եղանակով կաուչուկ  թողարկելու համար  նախանշված ծրագրերից մեկը  տարեկան 12  հազար տոննա, մյուսն էլ՝ 24 հազար տոննա  կաուչուկ արտադրելու հնարավորություն կտա: Առաջին հայացքից ամեն ինչ պատրաստ է՝  քիմիական երբեմնի հսկայի վերագործարկման համար,  մյուս կողմից, սակայն,  տպավորություն է, որ որևէ գործնական քայլ չի արվում, կամ էլ ցանկություն չկա, գործարանը գործարկելու համար: Նաիրիտ գործարանի արմիության ղեկավար Հրաչ Թադևոսյանը ստեղված  իրավիճակը գործարանի վատ կառավարմամբ է պայմանավորում, Անուշ Հարությունյանն էլ նկատում է, որ  «Նաիրիտի մասին օրենք» պետք է ստեղծվի:

Թե՛ Հրաչ Թադևոսյանը, և թե՛ Անուշ Հարությունյանը կարծում են, որ Նաիրիտի վերագործարկման համար  քաղաքական կամքի անհրաժեշտություն կա: Պարզապես գործարանում ներդրումներ անելու պարագյում ներդրողը  շահույթը լավագույն դեպքում կունենան 4 տարի հետո, հենց սա է հիմնական պատճառը, որ հատկապես  հայաստանցի գործարարները չեն պատրաստվում  այստեղ ներդրումներ  անել: Մինչդեռ քիմիական երբեմնի հսկան դեռ կարող է փրկվել՝  ապահովելով  նաև  պետական բյուջեի եկամուտների զգալի մասը:

Back to top button