Հասարակություն

Չինարի. պատերազմն այստեղ չի ավարտվել

hasmikdilanyan
Հայրենիքը սահմանից  է  սկսվում,  հենց այս տրամաբնությամբ են ապրում Հայաստանի սահմանապահ համայնքների բնակիչները: Երկու տասնամյակից ավելի է, որ այստեղ չգիտեն, թե ինչ է խաղաղաությունը: Կրակոցների տակ էլ նրանք ապրում են առօրյա հոգսերով:  Ու բոլորովին էլ պատահական չէ, որ  սահմանապահ Չինարիում  հպարտությամբ են հիշում՝   «անգամ  պատերազմի տարիներին  չեն փախել գյուղից»: Այժմ երիտասարդների մի մասն արտագնա աշխատանքի է մեկնում, մեկնում են, սակայն, վերադառնում, քանի որ գիտակցում են՝ իրենք ոչ միայն իրենց գյուղն են պահում:

 

Աղբյուրի մոտ մի չինարի  կար, որը  մեր գյուղը  բաժանում էր Այգեձորից, հենց այդ ծառի անունով էլ  գյուղը Չինարի կոչվեց:  Չինարեցի Սումբաթ պապն այսպես է մեկնաբանում իերնց գյուղի անվանումը: Սումբաթ պապը, չնայած  տարիքին, անգամ ձեռնափայտով է պատրաստ հայրենի գյուղը պաշտպանել:  Ամենամեծ երազանքը խաղաղությունն է, ամենամեծ անհանգստությունը՝ երիտասարդների՝ ՌԴ-ում արտագնա աշխատանքի մեկնելը:   Չնայած թոռան շատ մեծ ցանկությանը, պապը դեմ է, որ նա ՌԴ մեկնի՝ «Բա մենք ենք պաշտպանում սահմանը, բա ո՞վ, մեր ջահելներն էլ մեր հետ պիտի պաշտպանեն»:

«Չինարեցին անգամ պատերազմի տարիներին չի փախել իր գյուղից»,- այսօր արդեն  քսան և ավելի տարիների  հեռվից հպարտորեն ասում է համայնքի ղեկավարն ու ցավով նկատում՝ իրենց գյուղում պատերազմը դեռ չի ավարտվել: Ամեն օր ու ցանկացած պահի կարող է հնչել  կրակոցի ձայնը:  Սամվել Սաղոյանը գյուղից հեռացողներին  ոչ թե մեղադրում է, այլ  հասկանալով նրանց՝  իրավիճակը ներկայացնում.«Կարողանում ռեալ կերպով հոգալ իր ընտանիքի սոցիալ-տնտեսական խնդիրները, հողատարածքները գտնվում են թշնամու հենակետերի հսկողության տակ, բա ի՞նչ անի: Մեր բանակը կանգնուն է, սակայն նենգ է  թշնամին այս տարածաշրջանում»:

Չնայած թշնամու դավադրություններին՝  Չինարիում  փորձում են մշակել անգամ թշնամու հենակետերի տակ գտնվող ցանքատարածությունները:  Երբ գյուղապետին հարցնում ես, թե ո՞րն է գյուղի առաջնային հրատապ լուծում պահանջող խնդիրը, եթե խաղաղությունը մի կողմ է դրվում, նա ոչ թե գործազրկությունն է մատնանշում, այլ՝ գյուղացու՝ հողին կապելը, եթե սա լինի, արտագաղթի հարցն էլ կարելի է  լուծված համարել:

«Աշխատասեր  ժողովուրդ ենք, սահմանին մոտ»,- Չինարիում առաջին իսկ պատահած տիկինն  այսպես է բնորոշում իրենց ու մեր դիտարկումից հետո միայն նշում, որ նաև հերոսներ են, քանի որ  ոչ միայն իրենց երեխաներին են կրակոցների տակ մեծացրել, այլ նաև՝  թոռներին: Իհարկե, գոնե թոռներին  ուզում են հեռու պահել ամենօրյա կրակոցներից և ահ ու դողից: Բայց նաև գիտակցում են՝ չեն կարող սահմանը թողնել: Զրուցակիցս նաև մտահոգ է՝  մտահոգության հիմնական պատճառը նույնն է՝ երիտասարդները հեռանում են գյուղից:

«Երեխաները համարյա հերոսներ են: 12-րդ դասարանի իմ 15 տղաները, արդեն պատրաստ են, զինվորներ են: Այստեղ ծնված երեխաները հերոսներ են: Նրանք ծառայում են բանակում, գովասանագիր ենք ստանում: Նրանք այստեղ ամեն ինչ տեսել են, իրենց կաշվի վրա են զգացել, ոչ մի վախ չունեն»:

Մեծ ու փոքր բոլորի մտահոգությունը մեկն է՝  «գյուղը չդատարկվի, եթե թշնամին իմանա, որ դատարկվել է, երևակայության գիրկը կընկնի»,- ասում ենու անմիջապես համոզմունք հայտնում, որ  գյուղը չի դատարկվի,  քանի որ այստղ մարդիկ հավատում են, որ մի օր ամեն ինչ լավ է լինելու: Գյուղը չի դատարկվի, քանի որ  այստեղի երեխաները հստակ գիտեն՝ մեծանան գյուղում են ապրելու,  գիտեն նաև  որ զինվորական են դառնալու:  Դպրոցում մանկավարժները հպարտանում են՝ իրենց աշակերտները պատրաստի հերոսներ են:

Հպարտության հետ մեկտեղ՝  սահմանամերձ համայնքների սահմանապահ բնակիչները ևս մեկ անգամ իրենց փորձով ապացուցում են, որ հայրենքն իսկապես սկսվում է սահմանից:

Back to top button