Հասարակություն

Փահլեւանը լարի, կյանքի եւ աշակերտների մասին

aidaavetisyan

Լարախաղացությունը միջնադարյան Հայաստանի  թատերական ժանրերից է, որն էլ որպես ժողովրդական արվեստ պահպանվել է նոր ժամանակներում: Ժողովրդի շրջանում հայտնի  փահլեվանը երաժշտախմբի նվագակցությամբ  պարում է երկու սյուների  միջև ձգված լարի վրա, իսկ նրա խաղակից ծաղրածուն գումար հավաքում հանդիսականներից:

Լարախաղացների ցուցադրությունները Հայաստանում տեղի են ունենում  տարատեսակ տոնախմբությունների  ժամանակ:  Լարախաղաց-աճպարար Վլադիմիր Հակոբյանը միակ տարիքով լարախաղացն է:  68-ամյա աճպարարը շրջում է  Հայաստանի շրջաններով ու գյուղերով, նաև Արցախով, իր այս գործով վաստակում գումար, որոնցով էլ տպագրում է իր գրքերը։  Արդեն 7 գրքի հեղինակ է։ Դրանցից միայն մեկն է նվիրված լարախաղացությանը, մյուսները, ինչպես ինքն է ասում, իրական կյանքի մասին են։

Լարախաղացի իր այս մասնագիտությունը պատրաստ է  փոխանցել երիտասարդ սերնդին: Վերջինիս խոսքով՝ եթե  գործեր  կրկեսը, լարախաղացների վերապատրաստման համար ջանք չէր խնայի: Լիահույս է, որ  լարախաղացությունն այսօր չմեռնող մասնագիտություն է, սակայն չունի  հետնորդներ: Իր յոթ երեխաներից և ոչ մեկը չի ընտրել հոր  մասնագիտությունը: Աշակերտներ կունենար, եթե լինեին պայմաններ, ասում է աճպարարը ու վստահ է, որ ժամանակակից կրկեսն ինչքան էլ առաջընթաց ապրի, լարախաղացությունը պետք է  իր ուրույն  տեղն ու դերն ունենա  այնտեղ:

68-ամյա լարախաղաց- աճպարարի համար  լարի վրա խաղալն  իրեն ուժ, եռանդ, հավատ ու առողջություն է տալիս: Ամեն անգամ լարի վրա գտվելիս միայն մտածում է հաջող ավարտի մասին: Սակայն կյանքի ուղեկցին սիրահարվել է հենց լարի վրա  խաղալու ժամանակ։ «Լարի վրա տեսել եմ, սիրահարվել եմ, ինքն էլ ինձ է տեսել, ուրախացել ու ծիծաղել: Մի խոսքով՝ ամուսնացա, հետո բաժանվեցի, երկրորդ կին առա,  նա հիմա  30 տարեկան է»։

Կյանքով լեցուն  Վլադիմիր Հակոբյանի միակ երազանքը ութերորդ զավակն ունենալն է։

Back to top button